Edukacja

Ekecheiria

Pokój boży, sojusz zawarty pomiędzy królem Elidy - Ifitosem, Pisy - Klejstenesem i Sparty - Likurgiem. Treść porozumienia wyryto na spiżowym dysku, który złożony został w świątyni Hery w Olimpii. 

Porozumienie o pokoju bożym zobowiązywało wszystkich Greków do przerwania walk zbrojnych na czas przygotowań i trwania igrzysk. Ustanowiono jednocześnie czteroletni okres pomiędzy kolejnymi igrzyskami, nazywając go Olimpiadą oraz określano prawa i obowiązki zawodników. Zawarcie sojuszu o pokoju bożym datuje się na rok 884 p.n.e.

Zawieszenie broni na czas igrzysk (hieromenia) było przestrzegane bardzo surowo, historia zapisała jedynie dwa przypadki jego naruszenia. W olimpijskim roku 420 p.n.e. Sparta wysłała liczący 1000 żołnierzy oddział hoplitów przeciwko miastu Firkos. Nadzorujący igrzyska Elejczycy nałożyli na Spartan karę dwóch tysięcy min, a kiedy ci odmówili zapłaty, zostali wykluczeni z udziału w zawodach. Mimo to Lichas ze Sparty wystawił swój zaprzęg w wyścigu rydwanów. Jego woźnica zajął pierwsze miejsce. Hellanodikowie odebrali mu jednak zwycięstwo, zaś protestujący Lichas został ukarany chłostą wymierzoną przez straż porządkową. Co prawda, po zakończeniu igrzysk Lichas ustawił swój posąg w Altis, jednak nigdy nie został wpisany do oficjalnego spisu olimpioników.

Do złamania pokoju doszło ponownie w roku 364 p.n.e. Olimpię zajęli wówczas Arkadowie, którzy wraz z Pisańczykami chcieli przejąć organizację igrzysk. Skrytykowani ostro przez wszystkie pozostałe państwa greckie oddali przywilej organizacji Elejczykom. Igrzysk z roku 364 p.n.e. nie uznano, określając je anolympas ("nieolimpiadą").

Kalokagathia

(kalos kai agathos - piękny i dobry)
Określenie oznaczające w starożytnej Grecji ideał rozwoju człowieka, harmonijnie łączącego urodę ciała i piękno ducha. W określeniu tym słowo kalós (piękny) określało przymioty ciała osiągnięte dzięki ćwiczeniom cielesnym i treningowi sportowemu, zaś agathóa (dobry) określało zalety duchowe - cnotę, szlachetność oraz osiągnięte siłą woli - umiarkowanie i powściągliwość.Teoretyczne podstawy kalokagatii, formułujące się w toku dziejów starożytnej Grecji, stworzył Platon (427-347 r. p.n.e.)- sam zwycięzca igrzysk w Delfach. Uznał on, że rozum i dusza pełnią nadrzędną rolę nad ciałem, jednak sankcjonował kształtowanie piękna cielesnego jako wartości estetycznej. Musiało się to jednak odbywać pod nakazem woli wyćwiczonej w procesie treningowym. Budowanie sprawnego i pięknego ciała, prawidłowo funkcjonującego dzięki podporządkowaniu świadomej woli, powinno być równoczesne z dążeniem do doskonałości intelektualnej.

Etyka obowiązująca rywalizujących zawodników miała swoje surowe zasady i wypracowała system kar za różnego rodzaju przewinienia. Karane było m.in. nieusprawiedliwione spóźnienie w przybyciu do Elidy przed igrzyskami (trzeba było się tu stawić na miesiąc przed zawodami). Podczas igrzysk 218. Olimpiady (93 r. n.e.), zbyt późno przybył pięściarz Apollonios, za usprawiedliwienie podał on niesprzyjające wiatry, które zatrzymały go na Cykladach. Został dopuszczony do zawodów. Jednak jedyny jego rywal, Heraklejdes z Aleksandrii zaświadczył, że przyczyną spóźnienia Apollonios było wzięcie udziału w dobrze płatnych igrzyskach jońskich. Oszukującego sportowca wykluczono z igrzysk, zaś wieniec oliwny przyznano Heraklejdesowi. Wzburzony werdyktem Apollonios rzucił się na Heraklejdesa, za co dodatkowo ukarany został grzywną.Surowo zwalczane były też próby przekupstwa. Próbował tego dokonać Eupolos z Tesalii (igrzyska 98. Olimpiady, 388 r. p.n.e.), który opłacił swych przeciwników i dzięki temu zwyciężył w walkach pięściarskich. Przestępstwo zostało wykryte i Eupolos oraz jego rywale zostali ukarani grzywnami. Co ciekawe, nie odebrano mu wieńca, gdyż raz podjęta decyzja Hellanodików nie mogła być zmieniona!

Wykryto przekupstwa, jakich dopuścił się Kallippos z Aten w pentathlonie, Filostratos z Rodos w zapasach (igrzyska 178. Olimpiady, 68 r. p.n.e.), czy Damonikos z Elei (igrzyska 192. Olimpiady, 12 r. p.n.e.), który przekupstwem zapewnił triumf swemu synowi Polyktorowi w zapasach chłopców. Natomiast podczas igrzysk 226. Olimpiady (125 r. n.e.) dwaj pięściarze Deidas z Arsynoe i Sarapamnon z Arsynoe ukarani zostali grzywnami za przyjmowanie zakładów pieniężnych dotyczących wyników ich walk.

Raz w dziejach igrzysk olimpijskich kara finansowa dotknęła zawodnika nie za nieuczciwość, ale za akt tchórzostwa. Podczas igrzysk 201. Olimpiady (25 r. n.e.) Sarapion z Aleksandrii tak zląkł się zobaczywszy swoich przeciwników w pankrationie, że na dzień przed zawodami po prostu uciekł z Olimpii.

W początkowym okresie dziejów igrzysk olimpijskich nie było formalnego zakazu startowania w nich Hellanodików, będących przecież sędziami w zawodach (być może nie spodziewano się, że którykolwiek z nich będzie miał taki zamiar). Jednak kiedy podczas igrzysk 102. Olimpiady (372 r. p.n.e.) jeden z nich, Troilos z Elidy, wystawił swój zaprzęg dwukonny i zwyciężył, stosowny przepis natychmiast wprowadzono.

Pieniądze z kar finansowych, jakie nakładano na przekraczających przepisy, przeznaczane były na budowę posągów Zeusa (Zanes). Według Pauzaniasza ustawiono ich 18.

Sponsor Strategiczny

Sponsor Generalny

Sponsorzy

Sponsor Kolekcji
Olimpijskiej

Główny Partner Medyczny

Oficjalny przewoźnik

Partnerzy PKOl


Partnerzy Medialni PKOl

Ważne: strona wykorzystuje pliki cookies.

Używamy informacji zapisanych w plikach cookies m.in. w celach statystycznych oraz w celu dopasowania serwisu do indywidualnych potrzeb użytkownika. W programie służącym do obsługi internetu możesz zmienić ustawienia dotyczące akceptowania plików cookies. Korzystanie ze strony bez zmiany ustawień dotyczących plików cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia.

Zamknij