Edukacja

Pierre de Coubertin (01.01.1863-22.09.1937)

Francuski pedagog, historyk, inicjator nowożytnych igrzysk olimpijskich, działacz społeczny i sportowy, rzecznik usportowienia szkolnego wychowania fizycznego na wzór brytyjski. W latach 1894-1896 sekretarz generalny MKOl, 1896-1925 jego przewodniczący.

Urodził się, jako trzecie dziecko z czworga dzieci, 1 stycznia 1863 roku w domu rodzinnym przy ulicy Oudinot 20, w 7 dzielnicy Paryża. By potomkiem francuskiej gałęzi włoskiego rodu de Fredych, której protoplastą był szambelan Ludwika XI, Pierze de Fredy sieur de la Motte. Drugi człon nazwiska został przyjęty od nazwy należących do rodziny, od 1577 r. dóbr Coubertin, położonych trzy mile od Wersalu. Edukację szkolną pobierał w jezuickim Liceum św. Ignacego, przy ulicy de Madrid w Paryżu. 21 października podjął studia w Szkole Nauk Politycznych, które ukończył 25 września 1885 r. Ostatecznie uzyskał trzy bakalaureaty: nauk humanistycznych (1880), nauk ścisłych (1881) i prawa (1885). Jednakże pogłębienie wiedzy czy też dążenie do ukończenia edukacji akademickiej w pełnej formie nie było celem młodego barona.

Krótkim epizodem był w międzyczasie jego pobyt słynnej wojskowej szkole Saint-Cyr, której zrezygnował bezpośrednio po zakwalifikowaniu się. Wyraźnie kariera, wojskowa czy polityczna, która tradycyjnie podążała arystokracja francuska, nie odpowiadała mu.

W swoich zainteresowaniach kieruje się głosem powołania. Pragnie dokonać dzieła reformy systemu kształcenia i wychowania młodzieży francuskiej. W szranki pedagogiczne wkracza już w 1887 r. Interesuje go wszystko, co wiąże się z systemem kształcenia i wychowania młodzieży. Za główną wadę obowiązującego systemu szkolnego uważał encyklopedyzm, przeładowanie programu nauczania faktami mało znaczącymi, brak ładu w formalnej strukturze oświaty i szkolnictwa oraz nowoczesnej koncepcji programowej. Koncentrując swoją uwagę głównie na szkole średniej, której program - zdaniem Coubertina - przeładowany był wiadomościami bezużytecznymi, werbalnymi, opartymi na metodzie pamięciowej co powodowało, że charakteryzował ją schematyzm, nuda i jednostronna dbałość o rozwój intelektualny, postulował nasycenie jej działalności sztuką i wychowaniem estetycznym. Wynikiem tych przemyśleń stał się artykuł, Przeciążenie (Le surmenag) zamieszczony w "Le Fraçais", o konieczności reformy edukacji francuskiej.

Jednakże nie te problemy stały się głównym obszarem jego działalności reformatorskiej, ale zagadnienia aktywności ruchowej młodzieży. Zmiana ta dokonała się czasie podróży do Anglii w latach 1883 - 1887 r., gdzie zainteresował się angielskim systemem wychowania fizycznego młodzieży, głównie osiągnięciami Thomasa Arnolda i jego poglądem na rolę wychowawczą gier sportowych. Ogłosił szereg prac poświęconych problemom wychowania ze szczególnym uwzględnieniem form ruchowych. Ideą jego było odrodzenie Francji przez nowe wychowanie, którego czołowym zadaniem miało być wzmaganie tężyzny fizycznej młodej generacji. Dewizą różnokierunkowej działalności Pierre de Coubertina było: rebronzer la France par le sport - zahartować Francję przez sport. Włącza się aktywnie w działalność utworzonej w1885 r. federacji francuskich związków sportowych, która wkrótce przyjmuje nazwę Unii Francuskich Stowarzyszeń Atletycznych (Union des Sociétés Françaises de Sport Athlétiques - USFSA), której zostaje sekretarzem generalnym. Pod auspicjami federacji od roku 1890 był wydawany miesięcznik "Revue Athletique" redagowany przez Pierre de Coubertina.

Podróż do USA i Kanady

Podróż do Grecji

MKOl

W dziesięć lat po studiach, 32-letni Coubertin stabilizuje swoje życie osobiste zawierając 12 marca 1895 roku związek małżeński z wybranką, córką dyplomaty, Marią Rothan. Ze związku przychodzi na świat dwoje dzieci: syn Jacques, a w 1902 r. córka Renee. Wkraczając w samodzielne życie był Coubertin człowiekiem zamożnym co sprawiło, że nie musiał podejmować stałej pracy. Dysponował fortuną w wysokości 500 tys. franków w złocie, w podziale majątku przypadł mu rodzinny dom. Jednakże podejmowane prywatne, tak w obszarze pedagogicznym, jak i olimpijskim przedsięwzięcia były kosztowne i w coraz większym stopniu pochłaniały środki, których ubywało. Ruinę finansowa przyniosła ze sobą wojna. Połowę nadwątlonego majątku pochłonęły niefortunne lokaty i operacje na giełdzie. Sytuacja w której się znalazł, zmusiła go do sprzedaży domu, drastycznego obniżenia budżetu domowego i standardu życia. Z tych przede wszystkich powodów podejmuje drastyczna decyzję całkowitego wycofania się z działalności w MKOl. Nie opuszczają go w potrzebie przyjaciele, a zwłaszcza najbardziej oddany z nich, sekretarz Szwajcarskiego Komitetu Olimpijskiego, dr Francis Messerli. Jego starania sprawiają, że MKOl występuje z kandydaturą Coubertina do Pokojowej Nagrody Nobla. Złożony wniosek nie znajduje jednak uznania. W 1936 r. dr Messerli występuje z nową propozycją: zwraca się do narodowych komitetów olimpijskich z apelem o zbiórkę na "Fundusz Pierra de Coubertin". W celu zakamuflowania rzeczywistych motywów akcji oficjalnie uzasadnienie głosiło, że fundusz ma być oddany do dyspozycji Coubetrina z okazji 50-lecia jego działalności na rzecz reformy wychowania (1886-1936) i przeznaczony na kontynuację i zakończenie związanych z nią prac. Nie wszystkie komitety odpowiedziały na apel, ale akcja przyniosła plon w wysokości 50 tys. franków szwajcarskich. Uzyskane fundusze, Coubertin oddał do dyspozycji żony i córki, zabezpieczyły podstawę egzystencji rodziny.

Coubertin pozostawił po sobie olbrzymia spuściznę literacką. Nie licząc korespondencji i drobnych przyczynków jest to: 20 książek, 1150 artykułów i innych pism - od rozpraw teoretycznych i doraźnych po poezję. Jego wypowiedzi dotyczyły pedagogiki powszechnej i reformy wychowania, techniki i pedagogiki sportowej, olimpizmu, studiom historycznym, polityce i socjologii.

Ważniejsze publikacje, m.in.: L' Education en Angleterre (1886), Uwagi o wychowaniu publicznym Notes sur l'education publique (1901), Gimnastyka utylitarna La gymnastique utilitaire (1905), Historia powszechna Historie universelle (1919), Wychowanie fizyczne młodzieży XX wieku L' Education des Adolescented au XX-me siecle (1906-1925), Pedagogika sportowa La Pedagogie sportive (1919), Wspomnienia olimpijskie Memories olympigues (1932).

Umiera nagle na atak serca, podczas spaceru w genewskim parku Lagrange, w dniu 2 września 1937 roku, w wieku 75 lat. Pochowany został na cmentarzu Bois de Vaux w grobie, którą przydzieliła mu, jako swemu honorowemu obywatelowi wdzięczna Lozanna, którą uczynił stolicą ruchu olimpijskiego. Spoczywa wśród swoich najbliższych - żony, syna, córki, podczas gdy jego serce zgodnie z ostatnią wolą, znalazło miejsce 26 marca 1939 r. w Grecji w Olimpii.

Zdjęcie: ze zbiorów Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie

Sponsor Strategiczny

Sponsor Generalny

Sponsor Platynowy

Sponsorzy

Sponsor Kolekcji
Olimpijskiej

Główny Partner Medyczny

Partnerzy


Partnerzy Medialni

Ważne: strona wykorzystuje pliki cookies.

Używamy informacji zapisanych w plikach cookies m.in. w celach statystycznych oraz w celu dopasowania serwisu do indywidualnych potrzeb użytkownika. W programie służącym do obsługi internetu możesz zmienić ustawienia dotyczące akceptowania plików cookies. Korzystanie ze strony bez zmiany ustawień dotyczących plików cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia.

Zamknij