Edukacja

Nikołaj Andrianow

Rosjanin. Ur. 14 września 1952 r w Władimirze. Gimnastyk. Uczestniczył w igrzyskach w Monachium 1972, Montrealu 1976 i Moskwie 1980. Zdobył 15 medali: 7 złotych, 5 srebrnych, 3 brązowe.

Kiedy w roku 1965 Borys Szaklin zakończył karierę, wydawało się, że długo nie pojawi się gimnastyk, który byłby w stanie dorównać mu olimpijskimi osiągnięciami. Tymczasem już w Monachium wspaniała passę sukcesów rozpoczął Nikołaj Andrianow. Jako gimnastyk zupełnie od Szaklina odmienny. Specjalnością Andrianowa był przede wszystkim skok i ćwiczenia wolne. Właśnie w tej ostatniej konkurencji zdobył swój pierwszy złoty medal w Monachium uzupełniając go krążkami z pozostałych kruszców w występie drużynowym i skoku przez konia. Apogeum wyczynów Andrianowa przypadło na igrzyska w Montrealu, gdzie zagarnął aż siedem medali, w tym cztery złote. Nigdy w historii igrzysk (a przynajmniej ostatnich 42 lat) przewaga punktowa zwycięzcy wieloboju gimnastycznego na konkurentami nie była tak wysoka.

Moskwa, to kolejnych pięć krążków Nikołaja Andrianowa, które uzupełniły imponującą kolekcję 15 medali olimpijskich. To swego rodzaju "rekord", którym Andrianow wyprzedza na listach najwybitniejszych gimnastyków takich gigantów tej dyscypliny jak Szaklin (13), Kato (12), Czukarin (11)czy Nakayama (10).

Medale Nikołaja Andrianowa:

Monachium 1972:
1 złoty - wolne
1 srebrny - drużynowo
1 brązowy - skok przez konia
Montreal 1976:
4 złote - wolne, skok przez konia, kółka i wielobój 2 srebrne - poręcze i drużynowo
1 brązowy - koń z łękami
Moskwa 1980
2 złote - skok przez konia i drużynowo
2 srebrne - wolne i wielobój
1 brązowy - drążek

Bob Beamon

Amerykanin. Ur. 29 sierpnia 1946 r na Jamajce. Lekkoatleta. Uczestniczył w igrzyskach w Meksyku 1968. Zdobył 1 medal złoty.

Na igrzyskach pojawił się raz, zdobył jeden medal, ale zmienił cała historię skoku w dal. Przed igrzyskami w Meksyku Beamon nie był faworytem, mimo iż wygrywał wiele mityngów. Mówiono i pisano, że najlepszemu wówczas w tej specjalności lekkoatlecie USA Ralphowi Bostonowi rośnie następca. U boku Bostona Bob Beamon uczył się i słuchał rad. To Ralph doradził mu by wydłużył rozbieg o pół stopy, co zaradzi chorobie palenia skoków. Tak było na zawodach kwalifikacyjnych. Beamon spalił dwa z trzech skoków i groziło mu wypadnięcie z reprezentacji i dopiero pomoc Bostona uratowała mu olimpijski awans.

A potem na tartanowy rozbiegu skoczni w Mexico City zaczęły dziać się czary, Bob Beamon odbił się od belki jak sprężyna i skoczył 8,90 m. Rekord świata wynosił wówczas 8,35 i był efektem 33 lat starań by osiągnąć 22-centymetrowy postęp. Beamon zaś poprawił rekord jednym skokiem o 55 cm.

Co zabawne, po rekordowym skoku Bob nie wiedział, czego dokonał. Całe życie mierzy skoki w stopach i calach, więc wyświetlone na tablicy 8,90 było dla niego abstrakcyjna liczba, której nie umiał przeliczyć. Dopiero koledzy uświadomili mu, ze skoczył 29 stóp i 2,5 cala.

Rekord świata Boba Beamona przetrwał 23 lata, do czasu, gdy Mike Powell poprawił go o 5 cm. Rekord olimpijski Beamona aktualny jest do dzisiaj.

Medal Boba Beamona:

Meksyk 1968:
1 złoty - skok w dal

Jack Beresford

Brytyjczyk. Ur. 1 stycznia 1899 r. w Chiswick - zm. 3 grudnia 1977 r. Wioślarz. Uczestniczył w igrzyskach w Antwerpii 1920, Paryżu 1924, Amsterdamie 1928, Los Angeles 1932 i Berlinie 1936.
Zdobył 3 złote medale i 2 srebrne.

Przez zakochanych w tej dyscyplinie Anglików nazywany był "Królem Tamizy", bo też na tej rzece zdobył wiele trofeów. Z wyścigi w Henley w latach 1920 i 1924-26 czterokrotnie otrzymał Diamentowe Wiosła. Dwukrotnie wygrywał Nickalls Challenhe Cup (1928 i 29), Double Sculls Challenge i Wingfield Sculls. Przede wszystkim jednak Jack Beresford był "etatowym" reprezentantem Wielkiej Brytanii na wszystkich igrzyskach, od Antwerpii po Berlin. I z każdych wracał z medalem, zmieniając jednak wioślarskie specjalności, od jedynki przez ósemkę, czwórkę ze sternikiem po dwójkę podwójną.
Ciekawostką jest, że ojciec Jacka, Julius Beresford, także zdobył srebrny medal w ósemce na igrzyskach w Sztokholmie 1912. Wcześniej jednak zmienił nazwisko z Juliusza Wiśniewskiego na Juliusa Beresforda.

Medale Jacka Beresforda:

Antwerpia 1920:
1 srebrny - jedynki
Paryż 1924 :
1 złoty - jedynki
Amsterdam 1928:
1 srebrny - ósemki
Los Angeles 1932:
1 złoty - czwórki ze sternikiem
Berlin 1936:
1 złoty - dwójki podwójne

Abebe Bikila

Etiopczyk. Ur. 7 sierpnia 1932 r. w Jato - zm. 25 września 1973 r. Lekkoatleta. Uczestniczył w igrzyskach w Rzymie 1960, Tokio 1964 i Meksyku 1968. Zdobył 2 złote medale.

Abebe Bikila urodził się 7 sierpnia 1932 r. w dniu, w którym na igrzyskach w Los Angeles rozgrywano bieg maratoński. Nie wiadomo czy magia dat istnieje, ale jeśli tak, to zaważyła ona na całym życiu Abebe. Na starcie maratonu olimpijskiego w Rzymie zauważono, że szczupły, ciemnoskóry biegacz z Etiopii nie ma na nogach pantofli. Abebe Bikila całe życie trenował boso i w olimpijskim starcie nie zamierzał zmieniać przyzwyczajeń. W upalne rzymskie popołudnie wielu maratończyków nie wytrzymywało trudów. W końcu na czele maratonu, biegu, którego wcześniej nigdy nie wygrał biegacz z Afryki, zostali Marokańczyk Rhadi Ben Abdelsselem i bosonogi Abebe Bikila. Kiedy przebiegali koło obelisku z Axum (który wojska Mussoliniego zrabowały w Etiopii i przewiozły do Rzymu), Bikila przyspieszył i na mecie był pierwszy z przewagą 200 m. Po czym zadziwił widzów serią szybkich przebieżek połączonych z ćwiczeniami gimnastycznymi. Wyglądał jakby dopiero przygotowywał się do biegu. Abebe Bikila stał się bohaterem narodowym Etiopii, cesarz Hajle Selassje awansował go na oficera.

Start Bikili w igrzyskach w Tokio stał pod znakiem zapytania. Na 40 dni przed terminem biegu biegaczowi musiano usunąć wyrostek robaczkowy. Przerwa w treningach nie wpłynęła jednak na formę Etiopczyka, Abebe Bikila, już w butach, wygrał swój drugi olimpijski maraton z przewaga 4 minut nad rywalami.

Niestety Bikili nie udało się wygrać na igrzyskach po raz trzeci, w Meksyku dobiegł do mety czwarty. Życie znakomitego biegacza kończyło się tragiczne. Po wypadku samochodowym został częściowo sparaliżowany, zmarł w wieku zaledwie 41 lat.

Medale Abebe Bikili:

Rzym 1960:
1 złoty - maraton
Tokio 1964:
1 złoty - maraton

Matthew Biondi

Amerykanin, ur. 8 października 1965 r. w Palo Alto. Pływak. Uczestnik igrzysk w Los Angeles 1984, Seulu 1988 i Barcelonie 1992.Zdobył 10 medali: 7 złotych, 2 srebrne - 1 brązowy.

Najlepsi pływacy w historii rodzą się w Kalifornii. Zdobywca 4 złotych medali Don Schollander pochodził z Santa Clara, Mark Spitz - z Modesto, Matt Biondi - w Palo Alto. Pływać nauczył się niemal równocześnie z chodzeniem i od dzieciństwa marzył o wyrównaniu rekordów starszego o 15 lat Marka Spitza. Podczas igrzysk w Los Angeles posmakował tylko olimpijskiej chwały zdobywając złoty krążek w sztafecie 4x100 m dow. W Seulu Matt był już gotów do wielkiego wyczynu. Tak jak Spitz postanowił startować w siedmiu konkurencjach. Zdobył, jak jego idol, siedem medali, ale nierównej barwy. Pięć złotych uzupełnił brąz za 200 m dow. i srebro za 100 m mot. W tej ostatniej konkurencji Biondi przegrał o 0,01 sek. z Surinamczykiem Anthony Nesty. Przekładając na dystans jest to ok. 3 mm.

Biondi po raz trzeci wspinał się na olimpijskie podium w Barcelonie. Znów miał złoty medal za sztafetę 4x100 dow. i srebro za 50 m dow. Choć więc rekordu siedmiu złotych medali Marka Spitza nie wyrównał, Matt Biondi pozostał jednym z dwu najwybitniejszych pływaków w historii igrzysk.

Medale Matta Biondi

Los Angeles 1984:
1 złoty - 4x100 m dow.
Seul 1988:
5 złotych - 100 m dow., 4x100 m dow., 4x100 m zm.
1 srebrny - 100 m mot.
1 brązowy - 200 m dow.
Barcelona 1992:
1 złoty - 4x100 m dow.
1 srebrny - 50 m dow.

Richard Button

Amerykanin. Ur. 18 lipca 1929 r. w Bostonie. Łyżwiarz figurowy. Uczestniczył w igrzyskach w St. Moritz 1948 i Oslo 1952.

Zdobył 2 złote medale.

Przez pięć lat, licząc od roku 1947 do 1952, był bezwzględnie najlepszym łyżwiarzem figurowym na świecie. Świadczą o tym nie tylko dwa triumfy olimpijskie Buttona, ale także pięć tytułów mistrza świata. W historycznych annałach swej dyscypliny został zapisany dwukrotnie. Jako pierwszy łyżwiarz, który skoczył podwójnego axla (St. Moritz) i jako pierwszy, który wykonał skok z potrójnym obrotem, toe-loopa (Oslo). Nagrodą za te wyczyny były dwa medale.

Medale Richarda Buttona:

St. Moritz 1948:
1 złoty - solista
Oslo 1952:
1 złoty - solista

Muhammad Ali vel Cassius Clay

Amerykanin. Ur. 17 stycznia 1942 r. w Louisville Bokser. Uczestniczył w igrzyskach w Rzymie 1960. Zdobył 1 złoty medal.

Uważany powszechnie za najwybitniejszego championa bokserskiego w historii Cassius Clay rozpoczynał, jak wielu poprzedników od ringu amatorskiego. W finale turnieju w Rzymie los postawił 18-latka naprzeciw trzykrotnego mistrza Europy Zbigniewa Pietrzykowskiego. Znakomity polski mistrz nie sprostał szybkości z jaką poruszał się w ringu ciemnoskóry nastolatek i jego uderzeniom silnym jak uderzenia młotem. Clay wygrał walkę wyraźnie, zdobył złoty medal i był to dla niego początek wielkiej kariery.

Po tej wygranej z Pietrzykowskim Clay przeszedł na zawodowstwo, błyskawicznie został profesjonalnym mistrzem wagi ciężkiej. W 61 walkach jakie stoczył wygrał 56, z tego 37 przez ko. Przez blisko 20 lat walczył z najlepszymi bokserami świata i wygrywał z nimi. A na stadion olimpijski wrócił jeszcze raz podczas otwarcia igrzysk w Atlancie w roku 1996.

Medal Muhammada Ali vel Cassiusa Claya:

Rzym 1960:
1 złoty

Vera Czaslavska

Czeszka, ur. 3 maja 1942 r w Pradze. Gimnastyczka.
Uczestniczyła w igrzyskach w Rzymie 1960, Tokio 1964 i Meksyku 1968. Zdobyła 7 medali złotych i 4 srebrne.

Niewątpliwie najzdolniejsza z czeskich gimnastyczek, Vera Czaslavska, na igrzyskach w Rzymie zdobyła srebrny medal startując w drużynie. Talent jej dojrzewał i z Tokio w roku 1964 Vera wróciła jako triumfatorka, z trzema złotymi medalami, w tym najcenniejszym za wielobój, i jednym srebrnym.Na dwa miesiące przed igrzyskami w Meksyku do Pragi wjechały sowieckie czołgi by stłumić "Praską Wiosnę". Czaslavska znalazła się na liście podejrzanych i wydano nakaz jej aresztowania. Ostrzeżona uciekła do domku znajomych w Tatrach. Przez trzy tygodnie gałąź drzewa służyła jej za drążek, a polanka za domem za miejsce treningu ćwiczeń wolnych. Tuż przed wyjazdem na igrzyska nakaz aresztowania Czaslavskiej odwołano. Znalazła się w ekipie olimpijskiej. Jej starty w Meksyku obserwowane i oklaskiwane były już nie jako boje gimnastyczki, ale jak konfrontacje z Rosjankami, Zinaidą Woroniną i Natalią Kuczińską. Vera Czaslavska zdobyła cztery złote medale i dwa srebrne. I w trakcie igrzysk poślubiła byłego olimpijczyka Josefa Odlozila, co jej popularność jeszcze zwiększyło. Po upadku komunizmu w Czechach, Vera Czaslavska została prezydentem Czeskiego Komitetu Olimpijskiego, a następnie członkiem MKOl.

Medale Very Czaslavskiej:

Rzym 1960:
1 srebrny - drużyna
Tokio 1964:
3 złote - równoważnia, wielobój i drążek
1 srebrny - drużyna
Meksyk 1968:
4 złote - ćw. wolne, wielobój, poręcze, drążek
2 srebrne - równoważnia i drużyna

Nadia Comaneci

Rumunka. Ur.12 listopada 1961 r. w Onesti. Gimnastyczka. Uczestniczyła w igrzyskach w Montrealu 1976 i Moskwie 1980.

Zdobyła 5 złotych medali, 3 srebrne i 1 brązowy.

Talent 14-letniej zaledwie Nadii Comaneci rozbłysnął podczas ME w roku 1975, na których zdobyła cztery złote medale. Usunęła przy tym w cień ogromnie silna konkurencję zawodniczek ZSRR z Turiszczewą i Kim na czele, a także Niemki z NRD z Gnauck i Janz. Obdarzona fenomenalnym poczuciem równowagi Rumunka również w rok później w turnieju olimpijskim była znakomita. Zdobyła pięć medali, w tym trzy złote, a jej pokaz na równoważni długo prezentowano jako wzór doskonałości. Była pierwszą gimnastyczka w historii, która w turnieju olimpijskim otrzymała od sędziów notę "10". Również cztery lata później w Moskwie Comaneci wystąpiła wspaniale wygrywają na równoważni i planszy ćwiczeń wolnych.

W roku 1989, poddawana presji politycznego reżimu, Nadia uciekła z Rumunii do USA, tam poślubiła gimnastyka Barta Connera.

Medale Nadii Comaneci:

Montreal 1976:
3 złote - równoważnia, wielobój i poręcze
1 srebrny - drużyna
1 brązowy - wolne
Moskwa 1980:
2 złote - równoważnia i wolne
2 srebrne - wielobój indywidualny i druzynowy

James Brendan Connolly

USA, ur.28.11.1865 r, zm. 20.01.1957 r.
Uczestnik igrzysk w Atenach 1896 i w Paryżu 1900. Zdobywca czterech medali: 1 złotego - 2 srebrnych - 1 brązowego.

Do Aten pojechał łamiąc zakaz swej uczelni, Harvardu.27-letni student nie wyróżniał się pilnością, więc kiedy odpłynął statkiem do Europy, został zawieszony w prawach i groziło mu relegowanie z uczelni. W Atenach, do których dotarł, po tygodniach spędzonych na statku i w pociągu, na dzień przed rozpoczęciem igrzysk, koledzy z ekipy USA zaproponowali mu start w konkurencjach skokowych. Pierwszą z nich był trójskok, w którym Jim Connolly wystartował w dniu 6 kwietnia 1896 r. i został pierwszym od 1527 lat mistrzem olimpijskim. Pierwszym z historii igrzysk nowożytnych.

Connolly z historyczności tego wydarzenie niewiele sobie robił, ale zachęcony wygrana wystartował także w skoku wzwyż i skoku w dal, co dało mu następne dwa medale. Zadowolony wrócił do Stanów Zjednoczonych. Na Harvardzie musiał wysłuchać reprymendy, ale odzyskał prawa studenta. Na igrzyska w Paryżu w roku 1900 - gdzie także startował w trójskoku i zdobył medal - pojechał już jako człowiek z ukończonymi studiami. James Connolly zdobył sporą popularność jako dziennikarz i literat. W literaturze nigdy nie osiągnął jednak historycznej pozycji, jaką zdobył dzięki sportowi.

Medale Jamesa Connolly:

Ateny 1896:
trójskok - złoty,
skok wzwyż - srebrny,
skok w dal - brązowy
Paryż 1900:
trójskok - srebrny (symbolicznie, bo medali w Paryżu nie rozdano)

Betty Cuthbert

Australijka. Ur. 20 kwietnia 1938 r. w Sydney. Lekkoatletka. Uczestniczyła w igrzyskach w Melbourne 1956, Rzymie 1960 i Tokio 1964. Zdobyła 4 złote medale.

Jeśli była sportsmenka, którą australijscy kibice kochali najbardziej, to była nią Betty Cuthbert. 18-latka z Sydney podbiła swych rodaków wspaniałymi występami w sprintach podczas igrzysk w Melbourne. Wygrała 100 m, zwyciężyła na 200, walnie przyczyniła się do triumfu sztafety 4x100 m. Australijczycy nadali jej przydomek "Golden Girl", na który z racji trzech złotych medali dobrze zasłużyła. Do Rzymu jechała jako wielka faworytka, miała za sobą kilka rekordów świata na dystansach jardowych i była we wspaniałej formie. Wszystko skończyło się na jednym biegu w eliminacjach, podczas którego naderwała ścięgno pod kolanem. Betty zaliczyła start w igrzyskach i rzęsiście opłakała brak medali. Wyleczona z kontuzji biła i wyrównywała kolejne rekordy, których w latach 1956-1964 zebrało się w sumie 18. Przed startem w Tokio Cuthbert zdecydowała wydłużyć dystans i swój czwarty złoty medal wywalczyła w biegu na 400 m.

W roku 1979 Cuthbert zachorowała na stwardnienie rozsiane. W roku 2000, kiedy w jej rodzinnym Sydney otwierano drugie "australijskie" igrzyska olimpijskie wjechała na stadion na wózku inwalidzkim niosąc znicz. Powitała ją owacja trybun.

Medale Betty Cuthbert:

Melbourne 1956:
3 złote - 100 m, 200 m, 4x100 m
Tokio 1964:
1 złoty - 400 m

Christopher Dean

Brytyjczyk. Ur. 22 lipca 1958 r. w Nottingham
Łyżwiarze, para taneczna. Uczestniczyli w igrzyskach w Lake Placid 1980, Sarajewie 1984 i Lillehammer 1994.Zdobyli 1 złoty medal i 1 brązowy.

W konkurencji tańców na lodzie podczas igrzysk w Lake Placid nie było niespodzianek. Rosjanie Liniczuk i Karponosow przejęli prymat po Pachomowej i Gorszkowie. Srebro przypadło Wegrom, brąz kolejnej parze radzieckiej. Mało kto zwrócił uwagę na brytyjski duet Jayne Torvill i Christophera Deana. Stan ten zmienił się już rok później bowiem Brytyjczycy wywalczyli mistrzostwo świata i w kolejnych trzech latach powtarzali ten wyczyn. Dopiero jednak w Sarajewie stało się coś, co zbudowało im wyjątkowe miejsce w historii Łyżwiarstwa figurowego. Tym czymś było "Bolero" do muzyki Maurice'a Ravela. Przez 18 sekund trwania muzyki stali na lodzie nieruchomo, przez następne 4 minuty i 10 sekund otwierali nową epokę w historii tańców na lodzie. Wspaniały układ, po mistrzowsku interpretujący muzykę wykonany został perfekcyjnie. Sędziowie na 18 not przyznali im 12 "szóstek" i 6 razy po 5,9.

Jayne Torvill i Christopher Dean na igrzyskach pojawili się jeszcze raz w Lillehammer. Pojechali dobrze i zdobyli brązowy medal, ale legendzie "Bolera" nie byli w stanie sprostać.
Medale Jayne Torvill i Christophera Dean:

Medale Jayne Torvill i Christophera Dean:

Sarajewo 1984:
1 złoty
Lillehammer 1994:
1 brązowy

Klaus Dibiasi

Włoch. Ur. 6 października 1947 r. w Solbad (Austria). Skoczek do wody. Uczestniczył w igrzyskach w Tokio 1964, Meksyku 1968, Monachium 1972 i Montrealu 1976.

Zdobył 3 złote medale i 2 srebrne.

Urodził się w Austrii i nosił niemiecko brzmiące imię, ale był rodowitym Włochem. Jego ojciec Carlo uprawiał w młodości skoki do wody, był nawet mistrzem Italii i wyjechał na igrzyska do Berlina, ale sukcesów tam nie odniósł. Wszystkie umiejętności postarał się przekazać synowi, który okazał się od niego talentem nieporównanie większym. Pierwszy, srebrny olimpijski medal 17-letni Klaus przywiózł z Tokio za skoki z wieży. Z trzech kolejnych igrzysk wracał już ze złotymi krążkami, uzupełnionych w roku 1968 srebrem za trampolinę.

Perfekcyjny w swej technice Klaus w latach 80. został trenerem juniorów, ale sukcesów trenerskich na miarę swego ojca nie osiągnął.

Medale Klausi Dibiasi:

Tokio 1964:
1 srebrny - skoki z wieży
Meksyk 1968:
1 złoty - skoki z wieży
1 srebrny - skoki z trampoliny
Monachium 1972:
1 złoty - skoki z wieży
Montreal 1976:
1 złoty - skoki z wieży

Mildred "Babe" Didrikson

Amerykanka pochodzenia norweskiego. Ur. 26 czerwca 1914 r w Port Arthur - zm. 27 sierpnia 1956 r. Lekkoatletka. Uczestniczyła w igrzyskach w Los Angeles 1932. Zdobyła 2 medale złote i 1 srebrny.

Najwszechstronniejsza sportsmenka w historii do ekipy olimpijskiej Stanów Zjednoczonych została dokooptowana niemal tuż przed igrzyskami. Kierownictwo reprezentacji zastanawiało się do których konkurencji ja zgłosić. Ostatecznie wybrano bieg przez płotki, skok wzwyż i rzut oszczepem. "Babe" przebiegła 80 m ppł w 11,7 sek., który to wynik pozostał rekordem olimpijskim przez lat 20. W skoku wzwyż uzyskała 1,657 m (mierzono w calach), rezultat identyczny jak Jean Shirley, której przyznano złoty medal, zaś oszczep wygrała wynikiem 43,68 m.

Trzy medale zdobyte w konkurencji biegowej, skokowej i rzutowej, to tylko niewielki wykładnik wszechstronności Didrikson. Jej rodzice, emigranci z Norwegii, mieszkali w Port Arthur i nie należeli do ludzi choćby umiarkowanie zamożnych. Kiedy Mildred miała 15 lat huragan zniszczył pół Port Arthur, w tym i jej rodzinny dom. Didriksonowie przenieśli się do Beaumont, gdzie "Babe" zaczęła naukę w Beaumont High School. Jej rodziców nie było stać na czesne, ale "Babe" szybko zdobyła stypendium sportowe. Trafiła do drużyny koszykarskiej "Golden Cyclone", która w roku 1931 zdobyła mistrzostwo USA. Didrikson uznano MVP czyli najlepszą zawodniczka sezonu. Równolegle "Babe" uprawiała baseball i jego żeńska odmianę softball, była lekkoatletką, grała w tenisa i pływała. Podczas ogólnoamerykańskich zawodów college'ów wystąpiła w 14 konkurencjach i sama zebrała więcej punktów niż... druga w klasyfikacji drużyna. W rok po igrzyskach w Los Angeles Didrikson zafascynowała się grą w golfa. Kilku lekcji udzielił jej dziennikarz sportowy Grantland Rice, po czym "Babe" wystąpiła w turnieju amatorskim i wygrała go. Tak rozpoczęła karierę najwybitniejszej golfistki w historii. Licząc od tego pierwszego sukcesu z roku 1934, przez następnych 20 lat Mildred Didrikson wygrała 55 turniejów golfa, w tym 31 zaliczanych do najwyższej profesjonalnej kategorii LPGA.
W roku w "Babe" wykryto raka, zmarła w roku 1956. Na życiorysie Didrikson osnuto scenariusz filmu "Pat i Mike" w którym rolę wielkiej sportsmenki zagrała Katherine Hepburn.(t)

Medale Mildred "Babe" Didrikson

Los Angeles 1932:
2 złote - 80 m ppł i rzut oszczepem
1 srebrny - skok wzwyż

Ray Ewry

Amerykanin, ur.13 września 1973 w Lafayette, zm. 29 sierpnia 1937 r. Lekkoatleta.Uczestnik igrzysk w Paryżu 1900, St. Louis 1094 i Londynie 1908. Zdobył 9 złotych medali.

Jako dziecko Ray Ewry stal się ofiarą polio. Choroba na kilka lat przykuła chłopca do fotela na kółkach, groziło mu, że zostanie sparaliżowany do końca życia. Szczęśliwie jednak udało się uzyskać postępy w leczeniu, a wsparła je nieprawdopodobna determinacja młodego pacjenta. Ewry godzinami ćwiczył, zwłaszcza mięśnie nóg. Kiedy na powrót nauczył się chodzić, okazało się, że siła nóg pozwala mu także wspaniale skakać. Ray Ewry został mistrzem skoków z miejsca. W programie igrzysk w Paryżu w roku 1900 były skoku z miejsca wzwyż, w dal i trójskok (także bez rozbiegu). Amerykanin wygrał wszystkie te konkurencje. Ten zloty triplet powtórzył 4 lata później w St. Louis, a w Londynie w roku 1908 dorzucił do niego złote medale za skoki wzwyż i w dal. Trójskok z miejsca już z programu olimpijskiego wypadł, skoki wzwyż i w dal usunięto z niego w Sztokholmie.

Medale Raya Ewry:

Paryż 1900:
3 złote - skok wzwyż (z miejsca), skok w dal (z miejsca), trójskok (z miejsca)
St. Louis 1904:
3 złote - skok wzwyż (z miejsca), skok w dal (z miejsca), trójskok (z miejsca)
Londyn 1908:
2 złote - skok wzwyż (z miejsca) i skok w dal (z miejsca).

Dick Fosbury

Amerykanin. Ur. 6 marca 1947 r. w Portland. Lekkoatleta. Uczestniczył w igrzyskach w Meksyku 1968. Zdobył 1 złoty medal.

Od pojawienia się na skoczni wzwyż w Meksyku mało znany zawodnik USA wzbudził sensację. Do tej pory za najskuteczniejszy w skoku wzwyż uchodził styl przerzutowy, w którym zawodnik przelatywał nad poprzeczką brzuchem i lądował na piaszczystym zeskoku. Amerykanin zaś po odbiciu skręcał ciało i przefruwał nad poprzeczka plecami, ryzykując upadek na zeskok głową w dół. Niemniej ta osobliwość, szybko ochrzczona od jego nazwiska "Fosbury flop" zdobyła sympatię olimpijskiej publiczności. Tym bardziej, że rywale odpadali, a Fosbury skakał dalej by z wynikiem 2,24 m zdobyć w końcu złoty medal. Podobno flop wymyślił w roku 1963 niejaki Bruce Quande. Nie zmienia to faktu, że sposób skakania, który zrewolucjonizował te konkurencje i którego od tej pory używają wszyscy czołowi zawodnicy, na zawsze pozostanie złączony z nazwiskiem Dicka Fosbury.

Medal Dicka Fosbury:

Meksyk 1968:
1 złoty - skok wzwyż

Dawn Fraser

Australijka. Ur. 4 sierpnia 1937 r. w Sydney. Pływaczka. Uczestniczyła w igrzyskach w Melbourne 1956, Rzymie 1960 i Tokio 1964. Zdobyła 4 złote medale i 4 srebrne.

Miała 18 lat, kiedy na 10 miesięcy przed rozpoczęciem igrzysk w Melbourne pobiła mający 20 lat rekord świata Willy den Ouden na 100 m dow. i od razu uznano ją wielką faworytką. Nie zawiodła. Dwa złote medale ma 100 m dow. i w sztafecie 4x100 dow., do tego srebro na 400 dow. przyprawiły australijska publiczność o atak euforii. Dawn przez cztery lata chodziła w aurze uwielbienia swych rodaków i w Rzymie była bliska powtórzenia triumfu, tym razem wygrała na 100 m dow, a dwu sztafetach 4x100 dow. i 4x100 zm. miała srebrne medale. Tokio miało ukoronować karierę już całkiem dorosłej, 27-letnie Fraser. W wymiarze sportowym wszystko się udało: trzecie złoto na 100 dow. plus srebro za 4x100 dow. Wszystko zepsuł sztubacki żart australijskiej pływaczki. Po biegu sztafetowym Dawn z kolegami poszła zwiedzać Tokio i postanowiła... zabrać na pamiątkę olimpijską flagę sprzed pałacu cesarskiego. Fraser przyłapano i postawiono przed obliczem samego cesarza, który jej kradzież flagi wybaczył, a nawet przedmiot "kradzieży" podarował. Nie wybaczyli jednak australijscy działacze, którzy Dawn odesłali karnie do ojczyzny.

Fraser spoważniała na tyle, że w roku 1988 wybrano ja do parlamentu Nowej Południowej Walii, w którym zasiadała do roku 1991.

Medale Dawn Fraser:

Melbourne 1956:
2 złote - 100 m dow. i 4x100 m dow.
1 srebrny - 400 m dow.
Rzym 1960:
1 złoty - 100 m dow.
2 srebrne - 4x100 m dow. i 4x100 m zm.
Tokio 1964:
1 złoty - 4 x 100 m dow.
1 srebrny - 4x100 m dow.

Gert Fredriksson

Szwed. Ur. 21 listopada 1919 r. w Nykoeping. Kajakarz. Uczestniczył w igrzyskach w Londynie 1948, Helsinkach 1952, Melbourne 1956 i Rzymie 1960. Zdobył 6 złotych medali, 1 srebrny i 1 brązowy.

W całej historii kajakarstwa nie było zawodnika, który wygrywałby tak zdecydowanie, którego przewaga na rywalami byłaby tak ogromna. Pierwszy start Fredrikssona w Londynie wypadł, gdy miał on już 29 lat. Zadziwił wszystkich w biegu na 10 000 m, w którym zostawił konkurentów za sobą o kilkaset metrów. Srebrny medalista minął metę 30,5 sekundy za nim. Podobnie było w wyścigu na 1000 m w którym Szwed miał 6,7 sekundy przewagi. Gert Fredriksson był w kajakarstwie klasą dla siebie, nawet podczas zawodów najwyższej klasy potrafił płynąć na czwartym miejscu do 50 metra przed metą, by potem gwałtownym przyspieszeniem wyprzedzić wszystkich. Z umiejętnościami w parze szła sportowa długowieczność, zdobywając po dwa medale na każdych igrzyskach Gert Fredriksson dotrwał aż do Rzymu, miał wtedy 41 lat. Do Tokio przyjechał już jako coach kajakarskiej ekipy Szwecji.

Medale Gerta Fredrikssona:

Londyn 1948:
2 złote - K-1 10000 m i 1000 m
Helsinki 1952:
1 złoty - K-1 1000 m
1 srebrny - K-1 10000 m
Melbourne 1956:
2 złote - K-1 1000 m i 10000 m
Rzym 1960:
1 złoty - K-2 1000 m ( ze Svenem Olovem Sjoedeliusem) 1 brązowy - K-1 10000 m

Aladar Gerevich

Węgier, ur. 16 marca 1910 r. w Jaszbereny - zm. 14 maja 1991 r. Szermierz. Uczestnik igrzysk w Los Angeles 1932, Berlinie 1936, Londynie 1948, Helsinkach 1952, Melbourne 1956 i Rzymie 1960.Zdobył 10 medali: 7 złotych - 1 srebrny - 2 brązowe

Przez 28 lat był "pierwszą szablą świata". Zadebiutował jako 22-latek na igrzyskach w Los Angeles i wrócił ze złotym medalem zdobytym z drużyna szablową. I właśnie walki w turniejach drużynowych stały się specjalnością Aladara Gerevicha. Jeśli w latach 1928 - 1960 węgierski team szablowy na wszystkich turniejach olimpijskich zdobywał złote medale, to ogromna tu zasługa "Gereya". Kiedy w Berlinie Węgrzy zaczęli przegrywać Aladar zwyciężył w 17 pojedynkach pod rząd i tak porwał swoim przykładem innych Madziarów, że ostatecznie wygrali turniej. A potem przemęczonemu Gerevichowi starczyło sil już tylko na brąz w turnieju indywidualnym.

Przerwa wojenna odebrała super-szermierzowi dwie olimpijskie szanse, jednak jego kariera powojenna okazała się długim pasmem triumfów. Ostatni złoty medal (oczywiście w drużynie szablowej) zdobył w wieku lat 50 na igrzyskach w Rzymie. Złoty medal w turnieju indywidualnym zdobył tylko raz, w Londynie 1948. Co nie odebrało mu miana "szablisty wszechczasów", wspartego 9 tytułami mistrza świata.

Zresztą cała rodzina Aladara Gerevicha niemal nie schodziła z planszy. Jego teść Albert Bogen, żona Erna Bogen i syn Pal Gerevich również byli medalistami olimpijskimi w szermierce.

Medale Aladara Gerevicha:

Los Angeles 1932:
1 złoty - szabla druż.
Berlin 1936:
1 złoty - szabla druż.
1 brązowy - szabla ind.
Londyn 1948:
2 złote - szabla ind. i druż.
Helsinki 1952:
1 złoty - szabla druż.
1 srebrny - szabla ind.
1 brązowy - floret druż.
Melbourne 1956:
1 zł - szabla druż.
Rzym 1960:
1 złoty - szabla druż.

Shane Gould

Australijka. Ur. 23 listopada 1956 r. w Sydney. Pływaczka. Uczestniczyła w igrzyskach w Monachium 1972. Zdobyła 3 złote medale, 1 srebrny, 1 brązowy.

Była niewątpliwym pływackim fenomenem, od połowy roku 1971 do początku 1972 15-letnia Shane poprawiła rekordy świata w stylu dowolnym na 100, 200, 400, 800 i 1500 m. Przed igrzyskami w Monachium napędziła tyle strachu rywalkom, a zwłaszcza pływaczkom USA, że te pojawiły się tam w koszulkach z pokrzepiającym napisem "All that glitters is not Gould", co można przetłumaczyć na "Nie wszystko co świeci to Gould", z oczywistą aluzją do złota (gold). I jakby wywróżyły, bo Shane, po zwycięstwie na 200 m zm., w swoim drugim starcie na 100 dow. przegrała z Sandy Nielson i Shirley Babashoff. Ten brązowy medal, to była jej pierwsza porażka od dwóch lat (!). Potem zaś niemal wszystko wróciło do "normy", Gould wygrała na 200 i 400 m dow., a na 800 m zdobyła srebro.

Australijczycy szaleli na punkcie urodziwej nastolatki, która wróciła do kraju jako bohaterka i...zaskoczyła wszystkich decyzją o zakończeniu (w wieku 16 lat) kariery sportowej. Następnych 25 lat Shane Gould przemieszkała na farmie w zachodniej Australii, urodziła i wychowała czworo dzieci. Na igrzyskach pojawiła się jeszcze raz, na krótko podczas uroczystości otwarcia w Sydney. I dziwiła się jak wielu kibiców ją jeszcze pamięta.

Medale Shane Gould:

Monachium 1972:
3 złote - 200 m dow., 200 m zm., 400 m dow.
1 srebrny - 800 m dow.
1 brązowy - 100 m dow.

Gillis Grafstroem

Szwed. Ur. 7 czerwca 1893 r. w Sztokholmie - zm. 14 kwietnia 1938 r. Łyżwiarz figurowy. Uczestniczył w igrzyskach w Antwerpii 1920, Chamonix 1924, St. Moritz 1928 i Lake Placid 1932. Zdobył 3 złote medale i 1 srebrny.

Historia łyżwiarstwa figurowego na igrzyskach olimpijskich jest dłuższa od historii zimowych igrzysk. Nim powołano je do istnienia, konkurencje łyżwiarskie znalazły się w programach igrzysk letnich. Najpierw w Londynie 1908, gdzie zwyciężył Szwed Ulrich Salchow, a po 12 latach przerwy w Antwerpii, gdzie prymat przejął inny Szwed Gillis Grafstroem. Zasady łyżwiarstwa dopiero się rodziły i wielcy zawodnicy tamtej epoki byli "wynalazcami". Stąd łyżwiarze do tej pory skaczą "salchowy". Spirala i piruet siadany, które nosiły imię Grafstroema jakoś uszły z pamięci, ale ilość elementów technicznych, jakie ten zawodnik wprowadził do swojej konkurencji była znacząca.

Poczynając od roku 1920 Gillis Grafstroem objął suwerenne panowanie na lodowiskach olimpijskich dzielnie odpierając ataki konkurenta Austriaka Willi Boeckla. Dopiero w roku 1932 w Lake Placid Szweda udało się zdetronizować innemu Austriakowi, Karlowi Schaeferowi. Od tamtej pory nie znalazł się łyżwiarz, który zdobywałby medale na czterech kolejnych igrzyskach.

Medale Gillis Grafstroema:

Antwerpia 1920:
1 złoty - łyżwiarstwo figurowe
Chamonix 1924:
1 złoty - łyżwiarstwo figurowe
St. Moritz 1928:
1 złoty - łyżwiarstwo figurowe
Lake Placid 1932:
1 srebrny - łyżwiarstwo figurowe

Dezso Gyarmati

Węgier. Ur. 23 października 1927 r. w Miskolcu. Waterpolista. Uczestniczył w igrzyskach w Londynie 1948, Helsinkach 1952, Melbourne 1956, Rzymie 1960 i Tokio 1964. Zdobył 3 złote medale, 1 srebrny i 1 brązowy.

Był najlepszy waterpolistą w historii. Zapowiadał się na dobrego pływaka, na 100 m dow. uzyskiwał 58,5 sek., co w jego epoce było wynikiem znakomitym. Do historii sportu przeszedł jednak jako waterpolista. W grze w piłkę wodną ogromną rolę odgrywają gwałtowne przyspieszenia na dystansie 5-10 m, a w tej dziedzinie Gyarmati był nie do pokonania. Podczas pięciu kolejny igrzysk prowadził zespół Węgier do medalowych sukcesów, występował w ataku i obronie, zdobywał większość goli. A i po zakończeniu kariery nie potrafił się ze sportem rozstać, był trenerem reprezentacji waterpolowej Węgier na igrzyskach w 1976 r. w Montrealu.

Nie mniej ciekawe jest życie rodzinne Dezso Gyarmatiego. Ożenił się z Evą Szekely, mistrzynią olimpijska z Helsinek (200 m klas.).Jego córka Andrea Gyarmati została srebrną medalistką w Monachium (100 m klas.), niedługo potem żoną Mihaly Hesza, mistrza olimpijskiego w kajakarstwie z Meksyku.

Medale Dezso Gyarmetiego:

Londyn 1948:
1 srebrny - waterpolo
Helsinki 1952:
1 złoty - waterpolo
Melbourne 1956:
1 złoty - waterpolo
Rzym 1960:
1 brązowy - waterpolo
Tokio 1964:
1 złoty - waterpolo

Alfred Hajos

Węgry, pływak, ur.01.02.1878 w Budapeszcie - zm. 12.12.1955 roku.Uczestnik igrzysk w Atenach 1896. Zdobywca dwu złotych medali w pływaniu (1896) i wyróżnienia w dziedzinie architektury w konkursie olimpijskim w roku 1924.

Alfred Hajos w wieku 13 lat został sierotą, jego ojciec utonął w Dunaju. Być może ten wypadek sprawił, że młody Węgier nauczył się doskonale pływać. Kiedy jednak przyjechał do Aten, nie miał na to ochoty, podobnie jak inni zawodnicy. W dniu 11 kwietnia 1896 r. pogoda była brzydka, wiał ostry wiatr, a woda w morskiej zatoce, gdzie rozgrywano olimpijskie wyścigi pływackie, miała 13 stopni Celsjusza. Hajos wygrał wyścig na 100 m, ale nie zdążył się dobrze ogrzać, gdy pływaków wywołano do wyścigu na 1200 m. - Było tak zimno, że w trakcie wyścigu łapały mnie skurcze - wspominał Alfred Hajos - Musiałem zmobilizować wszystkie siły by dopłynąć do brzegu.

Hajos przeszedł do historii igrzysk nie dzięki umiejętnościom pływackim, ani nawet dzięki wytrzymałości na zimno, a dzięki swojemu dowcipowi. Kiedy po zakończeniu zawodów grecki król Jerzy I zadał mu niezbyt inteligentne pytanie: - A gdzie się pan nauczył tak dobrze pływać? - odpowiedział spokojnie: - W wodzie, Wasza Królewska Mość, w wodzie... To powiedzenie przeszło do historii.

Medale Alfreda Hajosa:

Ateny 1896:
dwa złote, za pływanie na 100 i 1200 m

Sonja Henie

Norweżka. Ur. 8 kwietnia 1912 r. w Oslo - zm. 12 października 1969 r. Łyżwiarka figurowa. Uczestniczyła w igrzyskach w Chamonix 1924, St. Moritz 1928, Lake Placid 1932 i Garmisch-Partenkirchen 1936. Zdobyła 3 złote medale.

Kiedy przyjechała na I Zimowe Igrzyska Olimpijskie do Chamonix w roku 1924 miała lat 12 i była chorobliwie nieśmiała. Wprawdzie dwa lata wcześniej, jako 10-latka, zajęła drugie miejsce na łyżwiarskich MŚ, ale nadal była niepewna i stale podjeżdżała do bandy lodowiska by spytać o coś trenera.

Mało kto był w stanie poznać w Sonji Henie tę niepewną siebie dziewczynkę, gdy 4 lata później przyjechała do St. Moritz. 16-letnia Norweżka zwyciężyła w sposób bezdyskusyjny, otrzymując noty "6" u siedmiu sędziów. Uśmiechnięta blondyneczka stała się tak popularna, że gdy po igrzyskach występowała w pokazach, przed przejawami sympatii tłumów musiała ją strzec policja. Trzeci złoty medal Sonji Henie zdobyty w Ga-Pa zakończył jej karierę sportową i otworzył przed nią drzwi do kariery aktorskiej w Hollywood. Występowała w czterech filmach jako łyżwiarka, m.in. w ogromnie popularnej "Serenadzie w Dolinie Słońca" (1941).

Medale Sonji Henie

St. Moritz 1928:
1 złoty - łyżwiarstwo figurowe, solistka
Lake Placid 1932:
1 złoty - łyżwiarstwo figurowe, solistka
Garmisch-Partenkirchen 1936:
1 złoty - łyżwiarstwo figurowe, solistka

Hubert van Innis

Belg, ur. 28 lutego 1866 r. - zm. 21 listopada.1961 r. Łucznik. Uczestnik igrzysk w Paryżu 1900 i Antwerpii 1920.
Zdobył 6 medali złotych i 4 srebrne.

W całej historii sportu belgijskiego chyba tylko Eddy Merckx i piłkarze, którzy zdobyli w 1980 r. wicemistrzostwo Europy, cieszyli się takim powszechnym uwielbieniem jak Hubert van Innis. Na igrzyska do Paryża wybrał się w roku 1900 namówiony przez przyjaciół - myśliwych. Van Innis znany był z tego, że polował z łukiem na ptactwo wodne. Wyprawa do Paryża przyniosła nieoczekiwanie bogate plony. Łucznik z Belgii zdobył dwa złote medale i dwa srebrne. Syty chwały nie dał się namówić na starty w kolejnych igrzyskach.

Belgowie o swoim mistrzu łuku przypomnieli sobie dopiero w 20 lat później. Organizowali igrzyska w Antwerpii i bardzo pragnęli, by jakiś ich ziomek zapisał się na liście olimpijskich zwycięzców. 54-letni wówczas Hubert van Innis długo nie chciał słuchać o powtórzeniu olimpijskich wyczynów. Zgodził się dla "świętego spokoju". Tym razem łucznik spod Antwerpii wystrzelał 4 złote medale i 2 srebrne. Gratulował mu sam król Albert I, a wdzięczni rodacy postawili mu w Antwerpii pomnik. Takiego zaszczytu nawet Eddy Merckx nie doczekał.

Medale Huberta van Innis

Paryż 1900:
2 złote - 33 m (Au Cordon Dore) i 33 m (Au Chapelet)
2 srebrne - 50 m (Au Cordon Dore) i drużynowo
Antwerpia 1920:
4 złote - 28 m ind., 33 m ind., 33 m druż. 50 m druż.
2 srebrne - 28 m druż, 50 m ind.

Duke Paoa Kahanamoku

Amerykanin z Hawajów, ur. 24 sierpnia 1890 r. w Honolulu - zm. 22 stycznia 1968 r. Pływak. Uczestnik igrzysk w Sztokholmie 1912, Antwerpii 1920 i Paryżu 1924.Zdobył 3 złote medale i 2 srebrne.

Start Duke'a Kahanmoku w finale biegu na 100 m dow. na igrzyskach w Sztokholmie przeszedł do legendy. Młody Hawajczyk na pierwszych 50 m wyprzedził stawkę rywali, przy nawrocie obejrzał się na nich, tracąc niemal cała wypracowana przewagę, po czym znów ruszył z szybkością torpedy, by być na mecie o 2 metry przed nimi. Pouczony o niewłaściwości takiego zachowania przez trenerów Duke zostaw wystawiony w sztafecie 4x200 m dow. i wraz z nią wywalczył dla USA medal srebrny.

8 lat później Kahanamoku był już doświadczonym zawodnikiem i młodzieńcze figle ze Sztokholmu dawno wywietrzały mu z głowy. Pewnie obronił tytuł na 100 m, a w sztafecie 4x200 zdobył drugi złoty krążek. W Paryżu w 1924 Duke Kahanamoku ustąpił pierwszeństwa na 100 m Johnny Weissmuelerowi, a brązowy medal na tym dystansie przypadł synowi Duke'a, Samowi Kahanamoku.

Duke - prawdziwy "Książę Wody" - reprezentował także Stanu Zjednoczone w drużynie waterpolo. Poza tym miał jeszcze jedna wielką zasługę dla spopularyzowania sportów wodnych. Przystojnym Hawajczykiem zainteresował się Hollywood. Duke wystąpił w 28 filmach, z których większość poświęcona była jego wyczynom jako surfera. Jeśli w latach 20. Surfing stał się w USA sportem niesłuchanie modnym, to wielka w tym zasługa Kahanamoku.

Medale Duke'a Kahanamoku

Sztokholm 1912:
1 złoty - 100 m dow.
1 srebrny - 4x200 m dow.
Antwerpia 1920:
2 złote - 100 m dow. i 4x200 m dow.
Paryż 1924:
1 srebrny - 100 m dow.

Sawao Kato

Japończyk. Ur.11 czerwca 1946 w Niigata.Gimnastyk.Uczestnik igrzysk w Meksyku 1968, Monachium 1972 i Montrealu 1976.Zdobył 12 medali: 9 złotych- 2 srebrne - 1 brązowy

Na przełomie lat 50. i 60. Japończycy stworzyli u siebie wspaniałą szkołę gimnastyczną, która wydała wielu mistrzów. Sawao Kato należał w niej do średniego pokolenia, choć wynikami wszedł do elity. Niewielkiego wzrostu student Uniwersytetu Tokijskiego przez trzy turnieje gimnastyczne na igrzyskach zachwycał perfekcja techniczną i koordynacja ruchów. Zaczął w Meksyku, gdzie zwyciężył indywidualnie w wieloboju i ćwiczeniach wolnych, trzeci złoty medal przypadł mu w drużynie, a brązowy krążek za ćwiczenia na kółkach.

Szczyt olimpijskich dokonań Kato był w Monachium, tym razem jego medalowe łupy składały się z trzech medali złotych i dwu srebrnych. Cztery lata później w Montrealu jeden z jego rywali powiedział w wywiadzie dla stacji telewizyjnej: - Kiedy Kato jest na liście zawodników, pozostali mają ochotę wycofać się, bo złoto jest zarezerwowane . I rzeczywiście - Sawao Kato wygrał w wieloboju, w drużynie i na poręczach.

Wiele lat treningu nie przeszkodziło Kato w rozwijaniu kariery naukowej. Po zakończeniu uprawiania sportu, został profesorem na Uniwersytecie Tsukuba.

Medale Sawao Kato:

Meksyk 1968:
3 złote - wielobój, drużyna, wolne
1 brązowy - kółka,
Monachium 1972:
3 złote - wielobój, drużyna , poręcze
2 srebrne - koń z łękami, drążek
Montreal 1976:
3 złote - wielobój, drużyna, poręcze

Karch Kiraly

Amerykanin. Ur. 3 listopada 1960 r. w Jackson. Siatkarz. Uczestniczył w igrzyskach w Los Angeles 1984, Seulu 1988 i Atlancie 1996. Zdobył 3 złote medale.

Ogromna większość znawców siatkówki na pytanie o wzór doskonałości technicznej połączonej ze skutecznością odpowiada: Karch Kiraly. Jest paradoksem, że siatkarze Stanów Zjednoczonych, kraju w którym wymyślono (W.G. Morgan 1895) siatkówkę, przez długie dziesięciolecia nie odnosili w tej dyscyplinie żadnych sukcesów. O siatkówce przypomnieli sobie na dwa lata przed igrzyskami w Los Angeles, zebrali grupę około 200 zawodników uprawiających siatkówkę plażową na plażach Kalifornii i rozpoczęli pracę, która doprowadziła team USA do dwóch złotych medali. W tej grupie był również Kiraly. Jego ojcem był lekarz z Węgier, który uczył syna tej gry już od jego lat dziecinnych. Być może z tej długiej praktyki wzięła się perfekcja Karcha, techniczna i taktyczna. Był "mózgiem" swej drużyny, był także jej liderem porywającym partnerów do najwyższych sportowych wzlotów.

Jakość złota zdobytego przez Amerykanów w Los Angeles poddawano w wątpliwość, w turnieju nie uczestniczyła przynajmniej połowa najlepszych drużyn świata. W cztery lata później w Seulu wątpliwości się rozwiały, ekipa USA pokonała w finałowym meczu zespół ZSRR. Udział Karcha Kiraly w obu triumfach był ogromny. Olimpijski team USA zaczął się jednak rozpadać, następców nie było. Pozostał jednak ogromny apetyt Karcha na medale. W Atlancie 36-letni siatkarz wystąpił w turnieju siatkówki plażowej w parze z Kentem Steffes i tam zdobył swoje trzecie olimpijskie złoto.

Medale Karcha Kiraly:

Los Angeles 1984:
1 złoty - siatkówka
Seul 1988:
1 złoty - siatkówka
Atlanta 1996:
1 złoty - siatkówka plażowa

Marja-Liisa Kirvesniemi

Finka. Ur. 10 września 1955 r. w Simpele. Narciarka klasyczna. Uczestniczyła w igrzyskach w Innsbrucku 1976, Lake Placid 1980, Sarajewie 1984, Calgary 1988, Albertville 1992 i Lillehammer 1994. Zdobyła 3 złote i 4 brązowe medale.

Urodziła się jako Marja-Liisa Haemaelainen. Kiedy miała lat trzy, nauczyła się jeździć na nartach, kiedy ukończyła lat pięć, jej ojciec Kalevi został złoty medalistą igrzysk olimpijskich w Squaw Valley w biegu na "królewskim" dystansie 50 km. Córka przewyższyła osiągnięcia ojca, ale nie przyszło to łatwo. Marja-Liisa dwukrotnie zakwalifikowała się do reprezentacji kraju na igrzyska do Innsbrucka i Lake Placid, lecz dwukrotnie wracała z nich z pustymi rękami. Kiedy wydawało się, że słynna z pracowitości fińska biegaczka pozostanie talentem niezrealizowanym, nastąpił nagły przełom. W roku 1984 29-letnia Marja-Liisa pojechała na igrzyska do Sarajewa i wygrała tam wszystko:, czyli trzy biegi indywidualne na 5, 10 i 20 km, do tego doszedł brąz za bieg sztafetowy 4x5 km. Haemaelainen zdobyła jeszcze brązowy medal w sztafecie w roku 1988 w Calgary, zaś w Lillehammer 38-letnia Marja-Liisa Kirvesniemi uzupełniła swoją medalową kolekcję brązowymi krążkami za biegi na 5 i 30 km. Uczestniczyła w sześciu zimowych igrzyskach i do dziś jest najstarszą wiekiem zawodniczką, jaka zdobyła na nich medal.

Medale Marji-Liisy Haemaelainen-Kirvesniemi:

Sarajewo 1984:
3 złote - 5,10 i 20 km
1 brązowy - 4x5 km
Calgary 1988:
1 brązowy - 4x5 km
Lillehammer 1994:
2 brązowe - 5 i 30 km

Reiner Klimke

Niemiec, ur. 14 stycznia 1936 r. w Muenster, zm. 17 sierpnia 1999 r. Jeździec. Uczestnik igrzysk w Rzymie 1960, Tokio 1964, Meksyku 1968,Montrealu 1976, Los Angeles 1984 i Seulu 1988. Zdobył osiem medali olimpijskich w ujeżdżeniu, 6 złotych i 2 brązowe.

Żaden jeździec w historii igrzysk nie zebrał tylu medali, żaden inny tak jak Reiner Klimke nie zasłużył na miano wzorca elegancji i jeździeckiej perfekcji. Klimke, przez kibiców nazywany "Centaurem" rzeczywiście przypominał z koniem jeden organizm. Z tym, że koniec się zmieniały. Sukcesy w latach 1964 i 1968 odnosił na Duxie, w 1976 na Mehmedzie, w 1984 i 1988 na Ahlerichu. Karierę olimpijska zaczął jako 16-latek w Rzymie, zakończył 28 lat później w Seulu i już samo to stawia Klimkego w roli postaci wyjątkowych. Ale przecież cała jego kariera usiana była medalami.

Medale Reinera Klimke:

Tokio 1964:
1 złoty - ujeżdżenie druż.
Meksyk 1968:
1 złoty - ujeżdżenie druż.
1 brązowy - ujeżdżenie ind.
Montreal 1972:
1 złoty - ujeżdżenie druż.
1 brązowy - ujeżdżenie ind.
Los Angeles 1984:
2 złote - ujeżdżenie indyw. i druż.
Seul 1988:
1 złoty - ujeżdżenie druż.

Hannes Kolehmainen

Fin, ur. 9 grudnia 1889 r. w Kuopio - zm. 11 stycznia 1966 r. Lekkoatleta. Uczestnik igrzysk w Sztokholmie 1912 i Antwerpii 1920.Zdobył 3 złote medale i 2 srebrne.

Hannes Kolehmainen był prawdziwą gwiazda wśród uczestników igrzysk w Sztokholmie w roku 1912. We wspaniałym stylu wygrał biegi na 5 i 10 km ustanawiając rekordy świata, a potem jeszcze cross. Fin był znakomitym długodystansowcem, zawodnikiem, którego imię zapisywano by wśród największych, gdyby nie pech. W roku 1916, gdy talent Kolehmainena dojrzał do najwspanialszych wyczynów, igrzyska nie odbyły się z powodu wojny. A gdy mógł już wrócić do olimpijskiej rywalizacji w roku 1920, u jego boku wyrósł talent jeszcze większy, jego rodak Paavo Nurmi. Właśnie Nurmi sprawił, że Kolehmainen zrezygnował ze startów na bieżni i wystąpił w maratonie, który zresztą wygrał.

Dwaj wielcy Finowie spotkali się na stadionie olimpijskim jeszcze raz w roku 1952 w Helsinkach. Hannes Kolehmainen wbiegł z pochodnią i przekazał ją Paavo Nurmiemu, który zapalił olimpijski znicz. W tym geście był symbol znaczącego etapu historii sportu.

Medale Hannesa Kolehmainena

Sztokholm 1912:
3 złote - 5000 m, 10000 m i cross ind.
1 srebrny - cross druż.
Antwerpia 1920:
1 złoty - maraton

Suzanne Lenglen

Francuzka, ur.24 maja 1899 r. - zm. 4 lipca 1938 r. Tenisistka. Uczestniczka igrzysk w Antwerpii 1920 i Paryżu 1924.Zdobyła 3 medale: 2 złote i 1 brązowy.

Niewątpliwie jedna z największych postaci w historii tenisa. W latach 1919 - 1926 przegrała tylko jeden mecz, choć rozgrywała ich prawie 200. Dynamiczny, "męski" styl gry Lenglen zrewolucjonizował wyobrażenia o żeńskim tenisie. Jej występy w Wimbledonie (6 zwycięstw) i na kortach Roland Garros (2) gromadziły wielkie rzesze widzów.
Wszystkie swoje trofea Suzanne Lenglen zdobyła w Antwerpii, gdzie w deblu wystąpiła w parze z Elisabet d'Ayen, a w mikście z Maxem Dacugis.

Medale Suzanne Lenglen:

Antwerpia 1920:
2 złote - singiel i mikst
1 brązowy - debel

Carl Lewis

Amerykanin, ur. 1 lipca 1961 r. Lekkoatleta. Uczestnik igrzysk w Los Angeles 1984, Seulu 1988, Barcelonie 1992 i Atlancie 1996.Zdobył 9 złotych medali i 1 srebrny.

Przez wielu znawców uważany za najwybitniejszego lekkoatletę w historii igrzysk, kontynuatora tradycji Jesse Owensa. Wielką olimpijska karierę rozpoczął od 4 złotych krążków zdobytych w Los Angeles. Wspaniały sprinter i skoczek w dal przed igrzyskami w Seulu znalazł rywala w osobie reprezentującego Kanadę Bena Johnsona. Po biegu na 100 m wygranym przez Johnsona wybuchł największy skandal dopingowy w historii igrzysk. Kanadyjczyka zdyskwalifikowano, a Carl Lewis otrzymał po nim złoto za sprint. Lewis zwyciężał z skoku w dal i sztafecie w Barcelonie, a w skoku w Atlancie. Był niewątpliwym fenomenem szybkości i zapewne można by go uznać za wzór sportowca doskonałego, gdyby po latach nie okazało się, że Carl Lewis...także korzystał z dopingu farmakologicznego. Czy obniża to wartość kruszcu w jego medalach, pozostawmy do oceny następnych pokoleń.

Medale Carla Lewisa

Los Angeles 1984:
4 złote - 100 m, 200 m, 4x100 m i skok w dal
Seul 1988:
2 złote - 100 m i skok w dal
1 srebrny - 200 m
Barcelona 1992:
2 złote - 4x100 m i skok w dal
Atlanta 1996:
1 złoty - skok w dal

Larysa Łatynina

Ukrainka startująca w barwach ZSRR. Ur.27.12.1934 r. w Chersoniu. Gimnastyczka. Uczestniczyła w igrzyska: w Melbourne 1956, Rzymie 1960 i Tokio 1964. Zdobyła 18 medali olimpijskich: 9 złotych - 5 srebrnych - 4 brązowe.

Sportowcy wielu dyscyplin narzekają, że przedstawiciele dwu sportów, gimnastyki i pływania, nagradzani są na igrzyskach nad miarę. W przypadku Larysy Łatyniny nikt jednak nie ma wątpliwości, że była sportowym fenomenem. Ustanowiła kilka rekordów, których zapewne już nikt nie pobije. 18 medali na trzech kolejnych igrzyskach, 9 medali złotych, 14 medali uzyskanych w konkurencjach indywidualnych.

Wszystko zaczęło się w Melbourne, gdzie 21-letnia Ukrainka stoczyła pasjonujący pojedynek z Węgierką Agnes Keleti. Łatynina wygrała wielobój, a swoja supremacje potwierdziła złotymi krążkami za ćwiczenia wolne i drążek oraz srebro za poręcze. Kolekcje medalową z roku 1956 uzupełniły dwa złote medale zdobyte przez zespół ZSRR.

W rok później Łatynina wygrała ME i MŚ. Dopiero po paru miesiącach okazało się, że w trakcie tej drugiej imprezy była w... dość zaawansowanej ciąży. Córkę Tanię, zdrową jak jej mama, urodziła w grudniu.

Na igrzyska w Rzymie jechała w roli "żelaznej" faworytki i nie zawiodła. Znów były trzy medale złote, w tym za wielobój i jej ulubione ćwiczenia wolne, a w sumie sześć krążków. Zachwyt widzów budziła nie tylko perfekcja ruchu Łatyniny, ale jej niesamowita odporność nerwowa. Gdy inne zawodniczka "spalały" się w trakcie rywalizacji, ona wykonywała ćwiczenia ze spokojem doskonale zaprogramowanego automatu.

Ukoronowaniem kariery super-mistrzyni okazały się igrzyska w Tokio. Znów było sześć medali, w tym dwa złote, ale tym razem w wieloboju 30-letnia Larysa Łatynina musiała ustąpić pierwszeństwa Czeszce Verze Caslavskiej. To był dla Larysy sygnał do zakończenia przebogatej kariery. W rok później została trenerką gimnastyki. W roku 1990 wyjechała do Japonii by tam uczyć tajników swego mistrzostwa młode zawodniczki.

Medale Larysy Łatyniny:

Melbourne 1956:
5 złotych - wielobój, ćwiczenia wolne, drążek, drużynowo wielobój, drużynowo na przyrządach
1 srebrny - poręcze.
Rzym 1960:
3 złote - wielobój, ćw. Wolne, drużynowo
2 srebrne - równoważnia i poręcze
1 brązowy - drążek.
Tokio 1964:
2 złote - ćw. wolne i drużyna,
2 srebrne - wielobój i drążek,
2 brązowe - równoważnia i poręcze

Helene Madison

Amerykanka, ur. 19 czerwca 1913 r. w Madison - zm. 27 listopada 1970 r.Pływaczka. Uczestniczyła w igrzyskach w Los Angeles 1932.Zdobyła trzy złote medale.

Ta wysoka (179 cm) 17-latka stała się rewelacją zawodów pływackich już w roku 1930, kiedy zaczęła seryjnie bić rekordy świata. W ciągu 16,5 miesiąca na przełomie lat 1930/31 Helene Madison ustanowiła ich w sumie 16 na dystansach od 100 y do 1 mili. Gdy przyszły igrzyska w Los Angelels wydawała się ich murowaną faworytką. Tymczasem początek był dla niej dramatyczny. W dniu półfinałów 100 m dow. Helene przeżywała okres miesięcznej niedyspozycji. Była tak obolała, że z najwyższym trudem zdołała zakwalifikować się do finału. Dopiero wtedy lekarze ekipy USA podążyli zawodniczce z medyczna pomocą. Dwa dni później w finale nie dała rywalkom cienia szansy. Cztery dni potem sztafeta żeńska Stanów Zjednoczonych poprawiła rekord świata na 4x100 dow. o 9,5 sekundy, w czym główna zasługa przypadła Helene. Po zdobyciu drugiego złotego medalu 19-latka przetańczyła pól nocy w objęciach amanta kina Clarka Gable na parkiecie "Coconut Grove". Zaś rano stoczyła zwycięski bój na 400 m o trzeci zloty medal z koleżanką Lenore Kight.

Medale Helene Madison:

Los Angeles 1932:
3 złote - 100 m dow., 4x100 m dow. i 400 m dow.

Edoardo Mangiarotti

Włoch, ur. 7 kwietnia 1919 r. Szermierz (szpada i floret). Uczestnik igrzysk w Berlinie 1936, Londynie 1948, Helsinkach 1952, Melbourne 1956 i Rzymie 1960. Zdobył 13 medali olimpijskich: 6 złotych - 5 srebrnych - 2 brązowe.

W dzieciństwie Edoardo i jego brat Dario stali się "ofiarami" ambitnego ojca Giuseppe Mangiarottiego, wielkiego fanatyka szermierki, który postanowił, że wychowa dwu mistrzów tego sportu. Edoardo trenował więc od 8 roku życia. Jego ojciec i trener wymyślił, że choć Edoardo był naturalnie praworęczny, powinien walczyć lewą ręką, by utrudnić zadanie jego przeciwnikom. Pragnienia Giuseppe spełniły się, Edoardo został najlepszym szpadzistą w historii. Pierwszy medal zdobył jako 17-latek startując w włoskiej drużynie szpadowej w Berlinie. Prawdziwy grad sukcesów i medale przyszedł w okresie po II wojnie światowej. Z Londynu Mangiarotti przywiózł trzy medale, z Helsinek i Melbourne po cztery, z Rzymu dwa. Jego bronią była szpada, ale startował także z powodzeniem we florecie.

Z czasem zaczęto zastanawiać się kto jest najlepszym szermierzem świata, Edoardo Mangiarotti czy równocześnie odnoszący wielkie sukcesy w szabli Węgier Aladar Gerevich. W końcu obaj mistrzowie umówili się, że obaj wystartują w Helsinkach w turnieju floretowym. Walkę 13:3 wygrał Mangiarotti i zdobył srebrny medal, bo obu mistrzów pogodził inny as, Francuz Christian d'Oriola, któremu przypadło złoto.

W roku 2003 84-letni Edoardo Mangiarotti odznaczony został przez MKOl. Orderem Olimpijskim.

Medale Edoardo Mangiarottiego:

Berlin 1936:
1 złoty - drużyna szp.
Londyn 1948:
1 złoty - drużyna szp.
1 srebrny - drużyna flor.
1 brązowy - szpada ind.
Helsinki 1952:
2 złote - szpada ind i druż.
2 srebrne - floret ind. i druż.
Melbourne 1956:
2 złote - szpada druż. i floret druż.
1 srebrny - floret ind.
1 brązowy - szpada ind.
Rzym 1960:
1 złoty - szpada druż.
1 srebrny - floret druż.

Robert Mathias

Amerykanin. Ur. 17 listopada 1930 r. w Tulane. Lekkoatleta, dziesięcioboista. Uczestniczył w igrzyskach w Londynie 1948 i Helsinkach 1952.
Zdobył 2 złote medale.

Dziesięciobój uchodzi z specjalność zawodników dojrzałych. Trzeba lat treningu by opanować technikę dziesięciu lekkoatletycznych konkurencji, która pozawalałaby na uzyskiwanie przyzwoitych wyników. Jeśli jest wyjątek zaprzeczający tej regule, to nazywa się Bob Mathias. Miał 16 lat, gdy trener szkolny zaproponował mu spróbowania sił w 10-boju.Wynik sprawił, że Mathias został zakwalifikowany do Igrzysk Pacyfiku i tam wygrał z trzykrotnym mistrzem USA w tej specjalności Irvingiem Mondscheinem. Rosły nastolatek (183 cm/ 81 kg) był naturalnie silny, szybki i skoczny, choć technicznie marnie zaawansowany. Mathias awansował do reprezentacji olimpijskiej USA i pojechał na igrzyska do Londynu. O mało nie został zdyskwalifikowany, bowiem po pchnięciu kulą natychmiast wychodził z kręgu, co powodowało spalenie próby. Dopiero sędziowie wytłumaczyli mu błąd i konkurencja została zaliczona. Bob Mathias wygrał 10-bój z przewagą 165 pkt. nad Francuzem Ignace Heinrichem i zachwycił dziennikarzy, bowiem zapytany jak uczci olimpijski triumf odpowiedział: - Myślę, ze zacznę się golić.

Do Helsinek Bob Mathias przyjechał o 4 lata starszy, o prawie 8 cm wyższy i o 7 kg cięższy. Tym razem w walce o złoto wyprzedził swojego rodaka Milta Campbella rekordową różnicą 921 pkt.

Robert Mathias próbował też swoich sił w amerykańskim footballu, ale tam sukcesów porównywalnych z olimpijskimi zwycięstwami nie osiągnął.

Medale Roberta Mathiasa:

Londyn 1948:
1 złoty
Helsinki 1952:
1 złoty

Ulrike Meyfarth

Niemka. Ur. 4 maja 1956 r. w Kolonii. Lekkoatletka. Uczestniczyła w igrzyskach w Monachium 1972, Montrealu 1976 i Los Angeles 1984. Zdobyła 2 złote medale.

Na najwyższy stopień podium w Monachium wskoczyła nie wiadomo skąd. Po to by zdobyć złoty medal 16-letnia Niemka musiała w konkursie olimpijskim poprawić o 7 cm (!) swój rekord życiowy. Dokonała tego z wynikiem 192 cm i w tym dniu była najmłodszą lekkoatletką w historii, jaka zdobyła olimpijskie złoto. A potem przyszły gorsze lata. W roku 1976 w Montrealu Ulrike Meyfarth nie dostała się do finału, odpadła po eliminacyjnych seriach skoków. W cztery lata później RFN bojkotował igrzyska w Moskwie i o młodej zawodniczce sprzed lat stopniowo zapominano.

Gdy nagle 28-letnia Meyfarth pojawiła się na skoczni w Los Angeles i tam z wynikiem o 10 cm lepszym od tego, który dał jej złoto w Monachium, zwyciężyła po raz drugi. Była wówczas najstarszą zawodniczką w historii skoku wzwyż, która święciła triumf podczas igrzysk olimpijskich.

Medale Ulrike Meyfarth:

Monachium 1972:
1 złoty - skok wzwyż
Los Angeles 1984:
1 złoty - skok wzwyż

Paavo Johannes Nurmi

Fin, ur.13 czerwca 1897 r. w Turku - zm. 2 września 1973 r.
Lekkoatleta, biegacz. Uczestnik igrzysk olimpijskich w Antwerpii 1920, Paryżu 1924 i Amsterdamie 1928. Zdobył 12 medali: 9 złotych i 3 srebrne.

Nurmi, to jedna z największych legend w historii sportu. Sławny z małomówności Fin był przez całe lata 20. XX w. długodystansowcem nie mającym sobie równych. Wielką premierą olimpijskich sukcesów Nurmiego były igrzyska w Antwerpii. W biegu na 5000 m stoczył zacięty pojedynek z Francuzem Josephem Guillemot i przegrał. Jednak trzy dni później pokonał tego samego Guillemota na 10 000 m, następnie wygrał bieg crossowy indywidualnie i w drużynie. Przybiegł na metę o 1:24,6 przed następnym zawodnikiem. Z trzema medalami złotymi i jednym srebrnym stał się najpopularniejszym zawodnikiem igrzysk i najbardziej milczącym. Na pytania dziennikarzy odpowiadał monosylabami. Szczyt sukcesów i popularności Nurmiego przypadł na igrzyska w Paryżu w roku 1924. Wówczas już nie miał rywali, którzy mogliby toczyć z nim równą walkę. 10 lipca wygrał bieg na 1500 m, by w dwie godziny później stanąć na starcie biegu na 5000 m i też zwyciężyć. Kolekcje pięciu złotych krążków w Paryżu uzupełniły Nurmiemu medale za bieg na 3000 m (drużynowy), cross indywidualnie i drużynowo. Paavo chciał wystartować także na 10 000 m, ale - z niepojętych do dzisiaj powodów - nie został do tego biegu wystawiony przez fińskich działaczy. Po powrocie do Finlandii Nurmi wystartował w biegu na 10 km i ustanowił rekord, który przetrwał 13 lat. W Amsterdamie w roku 1928 w programie igrzysk nie było już biegów crossowych. Nurmi zadowolił się zwycięstwem na 10000 m, oraz srebrnymi medalami za steeple chase i 5000 m. Paavo Nurmiemu Finowie postawili pomnik, w kraju, którego sportowcy w wielu dyscyplinach odnosili najpoważniejsze sukcesy, pozostał wzorem sportowca doskonałego.

Medale Paavo Nurmiego:

Antwerpia 1920:
3 złote - 10 000 m, cross indywidualnie i cross drużynowo,
1 srebrny - 5000 m
Paryż 1924:
5 złotych - 1500 m, 3000 m drużynowo, 5000 m, cross indywidualnie i drużynowo.
Amsterdam 1928:
1 złoty - 10 000 m,
2 srebrne - 3000 m z przeszk. i 5000 m.

Robert van Osdel

Amerykanin, ur. 1 kwietnia 1910 r. w Los Angeles - zm. 17 kwietnia 1987 r.Lekkoatleta. Uczestniczył w igrzyskach w Los Angeles 1932. Zdobył jeden medal srebrny.

Wielkość sportowca nie zawsze mierzy się ilością medali, ani nawet jakością ich kruszcu. Bob van Osdel był studentem University of Southern California na wydziale medycznym, gdzie przyjaźnił się z Kanadyjczykiem Duncanem McNaughtonem. Obaj uczestniczyli w zawodach lekkoatletycznych i obaj skakali wzwyż. Na skoczni igrzysk spotkali się jako reprezentanci dwóch krajów i rywale. Kiedy poprzeczka doszła do 197 cm Bob van Osdel podszedł do kolegi i powiedział: - Duncan, robisz stale ten sam błąd. Zejdź przed odbiciem biodrami niżej, a skoczysz lepiej! McNaughton posłuchał rady i pokonał 197, co nie udało się van Osdelowi. Złoty medal przypadł Kanadyjczykowi, a srebrny i miano wzoru koleżeńskości i zachowań fair play Amerykaninowi.

Ale na tym historia tej przyjaźni się nie wyczerpuje. Parę lat później Bob van Osdel praktykował jako dentysta i świetnie mu się powodziło. I wtedy doszła go wiadomość, że złoty medal jego przyjaciela skradziono z samochodu. Van Osdel zrobił replikę swego srebrnego medalu, pozłocił ją i posłał Duncanowi McNaughton.

Medal Roberta van Osdel:

Los Angeles 1932:
1 srebrny

Laszlo Papp

Węgier. Ur.25 marca 1926 r w Budapeszcie - zm. 16 października 2003 r.Bokser. Uczestniczył w igrzyskach w Londynie 1948, Helsinkach 1952 i Melbourne 1956.
Zdobył 3 złote medale.

Jako pierwszy bokser w historii zdobył trzy złote medale olimpijskie, a o unikalności tego wyczynu świadczy fakt, że dotąd tylko Teofilo Stevensonowi udało się tę sztukę powtórzyć. Pierwsze złoto zdobył stosunkowo łatwo, w całym turnieju w Londynie nie było rywali godnych zadziornego Madziara z wąsikiem. O dwa kolejne złote krążki nie było już tak łatwo. W finale turnieju w Helsinkach Papp stoczył twarda walkę z reprezentantem RPA Theuinisem Schalkwyk i dopiero jego potężny prawy sierpowy w końcówce III rundy zakończył bój. Również w Melbourne Amerykanin Jose Torres zmusił Laszlo Pappa do sporego wysiłku. Tak naprawdę jedynym bokserem, który sprawiał Pappowi kłopoty, a raz nawet go znokautował, był Polak Zbigniew Pietrzykowski.

W roku 1962 Papp otrzymał zgodę od swej federacji (wyjątkową w skali krajów komunistycznych) na rozpoczęcie kariery zawodowej. Został mistrzem Europy i pięciokrotnie stawał do zwycięskich walk w obronie tytułu. Po zakończeniu kariery w roku 1965 Papp zajął się pracą szkoleniową, w latach 70. Był trenerem reprezentacji Węgier.

Medale Laszlo Pappa:

Londyn 1948:
1 złoty
Helsinki 1952:
1 złoty
Melbourne 1956:
1 złoty

Dorando Pietri

Maratończyk. Ur. 1886 r. Capri k/Modeny - zm. 1942. Włoch. Uczestnik igrzysk w Londynie 1908.

Dorando Pietriego trudno zmieścić w kategorii sportowych mistrzów. Filigranowej postury cukiernik z Capri przeszedł do historii igrzysk dzięki porażce, której dramaturgia poruszyła tysiące ludzi. Pietri po raz pierwszy wystartował w maratonie w Atenach w roku 1906 podczas Igrzysk Interwałowych. Na ukończenie biegu zabrakło mu sił, więc do powtórnej próby dwa lata później w Londynie 22-letni Włoch przygotował się starannie. 24 lipca 1908 r. poranek był chłodny. Pietri wstał wcześnie, na śniadanie zjadł krwisty stek, popił mocna kawą oraz szklaneczką brandy. Wsypał do niej do niej niewielka porcję strychniny. Był to środek stosowany ówcześnie do dopingowania koni wyścigowych, żaden przepis nie zakazywał stosowania takich "wzmocnień".

O godzinie 14.30 56 biegaczy zebrało się na starcie pod zamkiem Windsor. Wśród zawodników krążył książę Albert i rozdawał im autografy, Dorando schował kartkę z autografem do kieszeni czerwonych spodenek. Faworytem w maratonie był kanadyjski Indianin Tom Longboat, Pietriego nie znał nikt. Tempo pierwszych 20 km nie było duże, ale stawka zrzedła do połowy. Na półmetku dla zawodników częstowano grzanym winem z wbitymi do niego jajkami. Pietri wypił wino, poza tym na trasie biegu nie pił niczego. W # dystansu zaatakował Charles Heffron z Afryki Płd., Pietri biegł ze sporą stratą obok Amerykanina Johna Hayesa. Na 1,5 mili przed metą Heffron osłabł i usiadł przy drodze.

Kiedy w bramie stadionu pojawiła się sylwetka chudego człowieczka w czerwonych spodenkach i koszulce z numerem 19, 70 tysięcy widzów zerwało się na nogi. Dorando Pietri do linii mety miał 355 m. Jak zmierzono i pokonanie zajęło mu 9 minut 46,4 sekundy. Doping strychniną, odwodnienie i potworny wysiłek sprawiły, że Włoch był półprzytomny. Najpierw zmylił kierunek i wpadł w tłum. Ustawiony przez sędziów zgodnie z kierunkiem biegu upadł i nie mógł się podnieść. Wstał zrobił kilka kroków i znów upadł, i jeszcze raz, i jeszcze raz...Kiedy był ok. 100 m przed metą wyprzedził go John Hayes. Tłum jednak patrzył na zmagania Petriego z własną słabością. Kiedy był na kilkanaście metrów przed kreską, dwaj oficjele, z których jednym był sir Arthur Conan Doyle, chwycili go pod ręce i praktycznie do niej donieśli. Ta właśnie pomoc sprawiła, że Dorando Pietriego zdyskwalifikowano.

On sam nie był w stanie tego pojąć. Na konferencji prasowej, która zwołano 2 godziny później dopytywał: - Ale ja wygrałem, prawda?
Powszechna sympatia wobec Włocha objawiła się wkrótce. Królowa włoska Aleksandra obdarowała go cennym złotym pucharem. Sir Arthur Conan Doyle 5 funtami zapoczątkował składkę na jego rzecz, która przyniosła 300 funtów. Mieszkańcy rodzinnego Capri obdarowali go pokaźną sumą 1496 lirów. Amerykanie zaprosili go w rok później do Nowego Jorku na rewanżowy bieg z Johnem Hayesem (262 razy dokoła Madison Square Garden). Dorando Pietri wzbogacił się na tyle, że zbudował "Hotel Capri". Nie miał jednak głowy do interesów. Zbankrutował i wyprowadził się do San Remo.

Elisabeth Robinson

Amerykanka. Ur. 23 sierpnia 1911 r. w Riverdale - zm. 18 maja 1999 r.Lekkoatletka. Uczestniczka igrzysk w Amsterdamie 1928 i Berlinie 1936.Zdobyła 2 złote medale i 1 srebrny.

Cztery miesiące przed igrzyskami w Amsterdamie nauczyciel wf przypadkiem zmierzył czas 16-letniej Betty Robinson, która biegła korytarzem szkolnym. Czas był tak znakomity, że Robinson trafiła do reprezentacji olimpijskiej, w Amsterdamie wygrała bieg na 100 m, a wraz z koleżankami ze sztafety 4x100 m zajęła drugie miejsce. Trzy lata później awionetka, którą pilotowała rozbiła się. Pokrwawione ciało Betty znalazł obok wraku samolotu farmer, wrzucił na skrzynie ciężarówki i odwiózł do kostnicy. Gdzie okazało się, że Elisabeth Robinson żyje. Przez 7 tygodni nie odzyskiwała przytomności, przez następne dwa lata uczyła się chodzić. A potem biegać. W roku 1936 zakwalifikowała się do reprezentacji olimpijskiej USA i pojechała do Berlina, gdzie w sztafecie 4x100 m wywalczyła swój drugi złoty medal olimpijski.

Medale Elisabeth Robinson

Amsterdam 1928:
1 złoty - 100 m
1 srebrny - 4x100 m
Berlin 1936:
1 złoty - 4x100 m

Wilma Rudolph

Amerykanka. Ur. 23 czerwca 1940 r. w St. Bethlehem - zm. 1994. Lekkoatletka. Uczestniczyła w igrzyskach w Melbourne 1956 i Rzymie 1960. Zdobyła 3 złote medale i 1 brązowy.

Była dzieckiem 20. spośród 22 rodzeństwa, całe dzieciństwo przechorowała. Najpierw na polio, potem na szkarlatynę, dwukrotnie na ciężkie zapalenie płuc. Aż trudno pojąć jak z tego pojąć jak z tego chucherka wyrosła jedna z najwybitniejszy sprinterek w historii. Faktem jednak jest, że już jako 14-latka Wilma wygrywała zawody, a w 16. roku życia pojechała na igrzyska do Melbourne i tam wywalczyła brązowy medal w sztafecie 4x100 m. Dopiero jednak Rzym stał się miejscem jej wielkiego triumfu. Wygrała 100 m z rekordem świata ustanowionym w półfinale i o 0,3 sek. poprawionym na 11,0 w finale. Bez trudu zwyciężyła na 200 m i wreszcie z koleżankami pobiła rekord świata w biegu rozstawnym 4x100 m (44,4). Europejskie gazety nadały jej przydomek "Czarna Gazela".

Piękną kartę zapisała Wilma Rudolph po zakończeniu kariery w roku 1962. Poświęciła się wtedy opiece nad dziećmi upośledzonymi i prowadziła tę działalność aż do przedwczesnej śmierci w wieku lat 54, która spowodował rak mózgu.

Medale Wilmy Rudolph:

Melbourne 1956:
1 brązowy - 4x100 m
Rzym 1960:
3 złote - 100 m, 200 m i 4x100 m

Birger Ruud

Norweg. Ur. 23 sierpnia 1911 r. w Kongsbergu - zm. 13 czerwca 1998 r. Narciarz. Uczestniczył w igrzyskach w Lake Placid 1932, Garmisch-Partenkirchen 1936 i St. Moritz 1948. Zdobył 2 złote medale i 1 srebrny.

Pochodził z górniczego miasteczka norweskiego Kongsberg, gdzie nie było nikogo, od dziecka po staruszka, kto nie potrafiłby jeździć na nartach. Birger, zresztą podobnie jak jego dwaj bracia, Asbjoern i Sigmund, robili to lepiej od innych. W roku 1932 w Lake Placid Birger Ruud zdobył dla swego kraju złoty medal w olimpijskim konkursie skoków. W cztery lata później do Ga-Pa przyjechał z apetytem na więcej niż jeden medal. Narciarska specjalizacja jeszcze wtedy nie obowiązywała. Konkurencje alpejskie rozgrywano jako kombinacje składająca się ze zjazdu i slalomu. Birger w zjeździe uzyskał nad rywalami przewagę 4,4 sekundy, jednak w slalomie ominął bramkę. Nie groziła za to dyskwalifikacja, a jedynie kara 6 sekund doliczonych do uzyskanego rezultatu. W sumie norweski mistrz nart zajął w kombinacji czwarte miejsce. Wrócił więc na skocznię i tam drugie olimpijskie złoto od razu poprawiło mu humor.

Podczas wojny, gdy Niemcy okupowali Norwegię Ruud zaangażował się w działania ruchu oporu. Do więzienia trafił jednak nie za konspirację, a za zorganizowanie nielegalnych (w rozumieniu okupantów) zawodów narciarskich. Przesiedział za kratami 18 miesięcy i po uwolnieniu wrócił do partyzantki. Był mistrzem w odnajdywaniu brytyjskich zrzutów amunicji dla oddziałów norweskich.

Do sportu wrócił po wojnie, na igrzyskach w St. Moritz 37-letni Birger Ruud zdobył w konkursie skoków srebrny medal. Cała resztę życia przemieszkał w Kongsbergu. Chciano by był olimpijskim chorążym podczas igrzysk w Lillehammer, ale poważnie się rozchorował. Zmarł 4 lata później w wieku lat 86.

Medale Birgera Ruuda:

Lake Placid 1932:
1 złoty - skoki narciarskie
Garmisch-Partenkirchen 1936:
1 złoty - skoki narciarskie
St. Moritz 1948:
1 złoty - skoki narciarskie

Birgit Fischer - Schmidt

Niemka, ur. 25 lutego 1962 r. w Brandenburgu. Kajakarka. Uczestniczyła w igrzyskach w Moskwie 1980, Seulu 1988, Barcelonie 1992, Atlancie 1996 i Sydney 2000.Zdobyła 10 medali: 7 złotych i 3 srebrne.

Najbardziej utytułowana zawodniczka w historii kajakarstwa treningi ogólnorozwojowe rozpoczęła w wieku lat 6 za sprawą ojca - trenera, który szybko zorientował się w nieprzeciętnym sportowym talencie Birgit. Miała lat 18, kiedy w Moskwie została najmłodszą złotą medalistką w historii kajaków w K-1. A kiedy już Birgit Fischer osiągnęła sportowy szczyt, nie chciała z niego zejść przez lat 20. Dość powiedzieć, że na kajakarskich MŚ zdobyła 35 medali: 27 złotych - 6 srebrnych - 2 brązowe. Z każdych igrzysk przywoziła po co najmniej dwa medale. Ostatnie w Sydney w K-2 i K-4 w wieku 38 lat. Kiedy w listopadzie roku 2001 ogłosiła, że kończy karierę, kajakarki na całym świecie odetchnęły z ulgą. W całej długiej karierze Birgit doznała tylko jednej porażki, której długo nie mogła przeboleć. W Seulu złoty medal w K-1 odebrała jej Bułgarka Vania Geszewa.

Medale Birgit Fischer-Schmidt:

Moskwa 1980:
1 złoty - K-1
Seul 1988:
2 złote - K-2 i K-4
1 srebrny - K-1
Barcelona 1992:
1 złoty - K-1
1 srebrny - K-4
Atlanta 1996:
1 złoty - K-4
1 srebrny - K-2
Sydney 2000:
2 złote - K-2 i K-4

Martin John Sheridan

Amerykanin pochodzenia irlandzkiego.Ur. 28 marca 1881 r. w Bohola (Irlandia), zm. 27 marca 1918 r. Lekkoatleta. Uczestnik igrzysk w St. Louis 1904 i Londynie 1908. Zdobył trzy złote medale i jeden brązowy.

Martin Sheridan był przede wszystkim znakomitym dyskobolem. Urodził się w Irlandii, do Stanów Zjednoczonych przybył jako 16-latek. Potężnie zbudowany młodzieniec z zapałem startował w licznych zawodach sportowych, zwłaszcza w konkurencjach, gdzie mógł się popisać miotaniem ciężarów. W roku 1904 wygrał rzut dyskiem na igrzyska w St. Louis, choć techniki tej konkurencji nie opanował jeszcze doskonale. W roku 1908 w Londynie, zwyciężył dwukrotnie, bowiem w programie igrzysk była dwa konkursy dla dyskoboli, miotania metodą nowoczesna z obrotem i klasyczną (grecką) bez obrotu. Trzeci, brązowy medal przypadł Martinowi za skok w dal z miejsca. Między rokiem 1902 a 1911 Martin Sheridan był absolutnym "królem miotaczy", wygrywał wiele konkursów dla dyskoboli, miotał kulą i kamieniami. Tylko w dysku ustanowił 15 zanotowanych rekordów. Jak wielu Irlandczyków, Sheridan został policjantem. Miał lat 37, gdy podczas służby ciężko się przeziębił i zmarł nagle na zapalenie płuc.

Medale Martina Sheridana:

St.Louis 1904:
złoty - rzut dyskiem
Londyn 1908:
2 złote - rzut dyskiem nowoczesny i rzut dyskiem "po grecku",
1 brązowy - skok w dal z miejsca.

Mark Spitz

Amerykanin, ur. 10 lutego 1950 r w Modesto. Pływak. Uczestnik igrzysk w Meksyku 1968 i Monachium 1972.Zdobył 11 medali, 9 złotych, 1 srebrny ,1 brązowy. Siedem złotych medali zdobył na jednych igrzyskach, w Monachium.

Pobicie medalowego rekordu wszechczasów kalifornijski pływak zapowiadał już w roku 1968. Przed igrzyskami w Meksyku Spitz, nie przesadzając ze skromnością, zapowiadał, że wróci do domu z sześcioma złotymi krążkami. Skończyło się na dwóch złotych zdobytych w sztafetach, srebrnym i brązowym, bo na 100 m dow. był trzeci, a na 100 m mot. musiał ustąpić pierwszeństwa koledze z drużyny USA, Dougowi Russellowi. Dorobek czterech medali olimpijskich dla każdego byłby powodem do chwały. Mark Spitz uznał, że to klęska i gratulacje przyjmował jak obelgi. Publicznie ogłosił, że za cztery lata już nikt z nim nie wygra. To, co wyglądało na przechwałki młodzieńca i przesadnej ambicji, sprawdziło się co do joty. Na pływalni olimpijskiej w Monachium Mark Spitz siedmiokrotnie wskakiwał do wody w wyścigach finałowych i siedem razy wychodził z niej zwycięzcą. W każdej konkurencji ustanawiał rekord świata. Co znaczy ambicja Marka Spitza okazało się jeszcze raz 20 lat później. Przed igrzyskami w Barcelonie 42-letni Spitz postanowił walczyć o zakwalifikowanie się do ekipy USA. Trenował jak szalony przez pół roku, ale do reprezentacji awansować nie zdołał. Czas jest bezlitosny nawet dla największych sportowych herosów.

Medale Marka Spitza:

Meksyk 1968:
2 złote - 4x100 dow. i 4x200 dow.
1 srebrny -100 m mot.
1 brązowy - 100 m dow.
Monachium 1972:
7 złotych: 100 m mot., 100 m dow., 200 m mot., 200 n dow., 4x100 m dow., 4x100 m zm., 4x200 m dow,

Borys Szaklin

Rosjanin. Ur. 27 stycznia 1932 r. w Iszimiu. Gimnastyk. Uczestniczył w igrzyskach w Melbourne 1956, Rzymie 1960 i Tokio 1964. Zdobył 13 medali: 7 złotych, 4 srebrne, 2 brązowe.

W latach 1956 - 1964 Szaklin był zdecydowanie najlepszym gimnastykiem świata. Jego "koronną" konkurencja były popisy na koniu z łękami. Niezwykle silny i obdarzony przez naturę długimi rękami świetnie radził sobie także w ćwiczeniach na poręczach i kółkach. Zdobył sześć medali olimpijskich w konkurencjach indywidualnych. Nie mniejsze były jego sukcesy na MŚ, gdzie zdobył 14 medali. Od gimnastycznego ideału dzieliła go tylko jedna słabość - nigdy nie zwyciężył w dużych zawodach w ćwiczeniach wolnych. Mimo to uważany jest za jednego z najwybitniejszych zawodników w historii gimnastyki.

Medale Borysa Szaklina:

Melbourne 1956:
2 złote - koń z łękami i drużynowo
1 brązowy - strzelanie do sylwetki jelenia ind (2 strzały)
Rzym 1960:
4 złote - wielobój, poręcze, koń z łękami i skok
2 srebrne - kółka i drużynowo
1 brązowy - drążek
Tokio 1964:
2 srebrne - wielobój i drużynowo
1 brązowy - kółka

Oscar Swahn Szwed

Ur. 20 września 1847 r. w Tanum, zm. 1 maja 1927 r. Strzelec.
Uczestnik igrzysk w Londynie 1908, Sztokholmie 1912 i Antwerpii 1920. Zdobył 3 złote medale, 1 srebrny i 2 brązowe.

Jedną z konkurencji strzeleckich igrzysk w Londynie w roku 1908 było strzelanie do sylwetki biegnącego jelenia. Kiedy zawodnicy stanęli na strzelnicy, z niejakim zdumieniem patrzyli na starszego pana z siwą brodą w ciepłym palcie i kapeluszu. Szwed Oscar Swahn miał wtedy 60 lat i choć z uczestników igrzysk był zdecydowanie najstarszy, to wcale się tym nie przejmował. Okazało się, że wyćwiczony podczas polowań Szwed jest wspaniałym snajperem. Wygrał konkurs strzelania do sylwetki jelenia (na 100 m) pojedynczymi strzałami, w konkurencji strzelania podwójnymi był trzeci. Otrzymał tez złoty medal za zwycięstwo szwedzkiej drużyny. Podczas igrzysk w Sztokholmie w roku 1912 Oscar Swahn pojawił się na starcie ponownie. Tym razem w strzelaniu podwójnym był trzeci, a drużyna Szwecji, w której występował, była znów najlepsza. Swą karierę olimpijska Oscar Swahn zamknął udziałem w igrzyskach w Antwerpii w roku 1920. Miał wówczas 72 lata, brodę godna proroka i nadal niezawodne oko i rękę. Zdobył srebrny medal w drużynie, w której nadal był jednym z lepszych zawodników.

Medale Oscara Swahna:

Londyn 1908:
2 złote - strzelanie do sylwetki jelenia ind. (1 strzał), strzelanie do sylwetki jelenia druż. (1 strzał),
1 brązowy - strzelanie do sylwetki jelenia ind (2 strzały)
Sztokholm 1912:
1 złoty - strzelanie do sylwetki jelenia druż. (1 strzał)
1 brązowy - strzelanie do sylwetki jelenia ind. (2 strzały)
Antwerpia 1920:
1 srebrny - strzelanie do sylwetki jelenia druż. (2 strzały)

Karoly Takacs

Węgier, ur.21 stycznia 1910 r. w Budapeszcie, zm. 5 stycznia 1976 r. Strzelec (pistolet sylwetkowy). Uczestnik igrzysk w Londynie 1948, Helsinkach 1952 i Melbourne 1956. Zdobył dwa złote medale olimpijskie.

Do reprezentacji strzeleckiej Węgier sierżant Karoly Takacs trafił w roku 1938. W konkurencji pistoletu szybkostrzelnego był znakomity, więc zanosiło się na piękną karierę żołnierza-sportowca. Niestety, podczas ćwiczeń w ręce sierżanta Takacsa eksplodował granat, który urwał mu prawą dłoń, tę, w której zwykł trzymać pistolet. Po miesiącach spędzonych w szpitalu Karoly zaczął ćwiczyć strzelanie lewą ręką. Kiedy w roku 1948, 10 lat później, Węgrzy zbierali ekipę na wyjazd na igrzyska w Londynie, okazało się, że najlepszy jest Takacs. 38-letni Węgier nie był pewny swych możliwości. Kiedy na olimpijskiej strzelnicy spotkał ówczesnego rekordzistę świata Carlosa Enrique Diaz Saenz y Valiente, powiedział mu skromnie: - Chciałbym się jak najwięcej od pana nauczyć . Po zakończeniu konkurencji okazało się, że Takacs jest pierwszy, z wynikiem o 10 punktów lepszym od rekordu. Valiente złożył mu gratulacje mówiąc: - Pan już nauczył się dosyć. Karoly Takacs powtórzył swój wyczyn w cztery lata później. Na igrzyskach w Helsinkach także strzelał najcelniej. Start w Melbourne już mu się nie udał, ale i tak pozostał wzorem sportowca, którego nawet najbardziej dramatyczne przeciwności losu nie były w stanie pokonać.

Medale Karoly Takacsa:

Londyn 1948:
1 złoty - pistolet szybkostrzelny ind.
Helsinki 1952:
1 złoty - pistolet szybkostrzelny ind.

Jayne Torvill

Brytyjka. Ur. 7 września 1957 r. w Nottingham

James Francis Thorpe(alias Wa-tho-huck)

Obywatel USA, pół-Indianin, pół-Irlandczyk.Ur. 28 maja 1888 r. w Bellemont - zm. 28 marca 1953 r. Lekkoatleta. Uczestnik igrzysk w Sztokholmie w roku 1912. Zdobył dwa złote medale: w pięcioboju i dziesięcioboju.

Jim Thorpe wychował się w indiańskim rezerwacie i chodził do Carlisle Indian School, gdzie zauważono jego niezwykłe uzdolnienia sportowe. Pasją Amerykanów był football i właśnie jako zawodnik tej dyscypliny Thorpe zyskał popularność. Biegał jak błyskawica i na pozycji "running back" uznany został najlepszym zawodnikiem roku 1911 i 1912. Na igrzyskach w Sztokholmie wystartował w pięcio - i dziesięcioboju, w obu konkurencjach uzyskując tak wielką przewagę na konkurentami, że król Gustaw V wręczając mu medale powiedział: - Pan jest największym sportowcem świata! W glorii sławy Thorpe alias Wa-tho-huck (co znaczy: Błyszczący Szlak) chodził przez niespełna rok. Wówczas to do MKOl. przyszedł donos, że "atleta doskonały" złamał zasady amatorstwa. Parę lat przed olimpijskim startem Thorpe rzeczywiście występował w lokalnej drużynie baseballowej pobierając gażę 15 dolarów tygodniowo. Ustalenie tego faktu wystarczyło do wywołania wielkiego skandalu i odebrania Thorpe'owi medali. Zwrócono mu je dopiero pośmiertnie, decyzja MKOl. z roku 1982. Zniechęcony i zdyskwalifikowany Jim Thorpe nie wrócił po igrzyskach w Sztokholmie do uprawiania lekkiej atletyki. Poświęcił się bez reszty sportom rdzennie amerykańskim. Jako footballista występował w zespole Canton Bulldogs, a po latach został prezydentem National Football League (NFL). Nie mniejsze sukcesy odnosił w baseballu. Grał w drużynach New York Giants, Boston Braves i Cincinnati Reds ciesząc się ogromna sympatia kibiców.

Medale Jima Thorpe:

Sztokholm 1912:
2 złote - pięciobój i dziesięciobój

Deratu Tulu

Etiopka. Ur. 21 marca 1972 r. w Bekoji. Lekkoatletka. Uczestniczyła w igrzyskach w Barcelonie 1992, Atlancie 1996 i Sydney 2000.Zdobyła 2 złote medale.

Na szóstym kilometrze biegu pań na 10000 m rozgrywane na igrzyskach w Barcelonie, na czele pozostały dwie zawodniczki. Prowadziła forsująca zabójcze tempo Elana Meyer z RPA, za jej plecami podążała szczuplutka dziewczyna o skórze w kolorze hebanu. Deratu Tulu jako jedyna wytrzymała atak Meyer, a na finiszu lekko wyprzedziła ją by zdobyć przewagę 30 m. Na mecie biała reprezentantka RPA i pierwsza czarnoskóra reprezentantka Afryki, która zdobyła złoty medal, padły sobie w objęcia. Ten symboliczny uścisk "białej i czarnej Afryki" utrwalono na setkach zdjęć.

Po tym wyczynie Deratu Tulu była faworytką igrzysk w Atlancie, ale dobiegła do mety jako czwarta. Kiedy wydawało się, że jej kariera sportowa dobiega końca, Tulu zmobilizowała się, poddała surowemu reżimowi treningowemu i w roku 2000 w Sydney powtórnie wygrała bieg na 10000 m. Poza nią żadnej biegaczce długodystansowej taka powtórka się nie udała.

Medale Deratu Tulu:

Barcelona 1992:
1 złoty - 10000 m
Sydney 2000:
1 złoty - 10000 m

Lasse Viren

Fin. Ur. 22 lipca 1946 r. w Myrskyld. Lekkoatleta. Uczestniczył w igrzyskach w Monachium 1972, Montrealu 1976 i Moskwie 1980.

Zdobył 4 złote medale.

23-letni policjant z Finlandii zadziwił obserwatorów biegu na 10 km na stadionie olimpijskim w Monachium. Biegł na piątym miejscu w stawce, kiedy potknął się i upadł. Stracił przynajmniej 30 m do rywali, ale zerwał się i w tempie niemal sprinterskim dogonił czołówkę biegu. Półtora okrążenie przed metą Viren zaatakował, wygrał i pobił mający 7 lat rekord świata wynikiem 27:38.35. Ten wyczyn zapewnił młodemu Finowi ogromna sympatię widzów, która jeszcze wzrosła, gdy w 10 dni później Lasse Viren zwyciężył w biegu na 5000 m.

Dublet z Monachium został zdublowany w Montrealu. Na 10 000 m Viren wręcz zdeklasował konkurentów uzyskując nad drugim na mecie Carlosem Lopesem z Portugalii ponad 30 m przewagi. Na 5 km walka była trudniejsza. Do ostatniego okrążenia na czele znajdowała się grupka sześciu zawodników. O losach biegu zadecydował finiszowy sprint, który Viren wygrał przed Nowozelandczykiem Dickiem Quaxem.

Trzecia olimpijska próba Virena na Łużnikach w Moskwie zupełnie się nie udała. Na 10 km był dopiero piąty, a w maratonie nie wystartował z powodu kontuzji. Treningowym "patentem" Lasse Virena było bieganie w lesie. Twierdził, że zmuszany przez korzenie drzew do zmian rytmu kroków nabiera umiejętności zmian rytmu biegu także na bieżni.

Medale Lasse Virena:

Monachium 1972:
2 złote - 10000 m i 5000 m
Montreal 1976 :
2 złote - 10000 m i 5000 m

Miruts Yifter

Etiopczyk. Ur. 15 maja 1944 r. (data prawdopodobna). Lekkoatleta. Uczestniczył w igrzyskach w Monachium 1972 i Moskwie 1980.Zdobył 2 złote medale i 1 brązowy.

Kiedy Miruts Yifter minął jako trzeci linię mety biegu na 10000 m na stadionie olimpijskim w Monachium, oficjele z jego ekipy powitali go w tunelu prowadzącym do szatni pretensjami i wymyślaniem. Yifter w ich rozumieniu zawinił ponieważ nie stał się kontynuatorem tradycji Abebe Bikili. Obrażony biegacz odmówił startu na 5000 m, gdzie był faworytem.

W igrzyskach w Los Angeles Etiopczycy z przyczyn politycznego bojkotu nie uczestniczyli. Gdy Miruts Yifter przyjechał w roku 1980 do Moskwy zauważono, że w jego dokumentach są niezgodności w dacie urodzenia. Raz występował w nich jako mężczyzna 33-letni, gdzie indziej jako 42-letni. Po biegach na 10 i 5 km, obu wygranych przez Etiopczyka, spytano go o przyczynę tych niezgodności. Yifter odparł: - Moje kury mogą mi ukraść, moje owce też, ale nikt nie ukradnie mi moich lat...Ostatecznie zgodził się by wpisano mu datę urodzenia 15.05.1944 r.

Medale Mirutsa Yiftera:

Monachium 1972 :
1 brązowy - 10000 m
Moskwa 1980 :
2 złote - 5000 i 10000 m

Emil Zatopek

Czech. Ur. 19 września 1922 r. w Kropivnicach - zm. 21 listopada 2000 r.Lekkoatleta. Uczestniczył w igrzyskach w Londynie 1948, Helsinkach 1952 i Melbourne 1956.Zdobył 4 złote medale i 1 srebrny.

Niepozorny Czech z twarzą skurczona wysiłkiem i niewielka łysina na wysokim czołem zaszokował wszystkich uczestników biegu na 10 km na igrzyskach w Londynie. Zatopek na przemian wychodził na prowadzenia i forsował wysokie tempo, by za chwilę schować się gdzieś w głębi grupy biegaczy. Chwila spokoju i znów atak. Ci, którzy próbowali nadążyć za tymi zrywami szybko za to płacili. 26-letni Emil Zatopek wręcz zamęczył ich zmianami tempa i na mecie większość zdublował, nad drugim zawodnikiem miał 300 m przewagi.
Trzy dni później w biegu na 5000 m Zatopek tuż po starcie stracił do prowadzącego Belga Gastona Reiffa 50 m i wlókł się z tyłu. Dopiero na ostatnim okrążeniu Reiffa spostrzegł, że Czech jest coraz bliżej, przewaga finiszującego Belga topniała w oczach, ale na mecie udało mu się zachować z niej 1,5 m.
Występ w Londynie okazał się w wykonaniu czeskiego biegacza preludium do wielkiego koncertu w Helsinkach. Emil Zatopek wygrał biegi na 5 i 10 km, a w maratonie po raz trzeci zachwycił fińska publiczność, bowiem przybiegł na metę z przewaga 2,5 min. nad następnym zawodnikiem. Niemal w tym samym czasie żona Emila, Dana Zatopkova, wygrywała konkurs rzutu oszczepem.

Zatopek wystartował jeszcze na igrzyskach w Melbourne, ale źle zniósł aklimatyzacje na kontynencie australijskim. Był w maratonie szósty.

Medale Emila Zatopka:

Londyn 1948:
1 złoty - 10 000 m
1 srebrny - 5000 m
Helsinki 1952:
3 złote - 5000 m , 10 000 m i maraton.

Sponsor Strategiczny

Sponsor Generalny

Sponsorzy

Sponsor Kolekcji
Olimpijskiej

Główny Partner Medyczny

Oficjalny przewoźnik

Partnerzy PKOl


Partnerzy Medialni PKOl

Ważne: strona wykorzystuje pliki cookies.

Używamy informacji zapisanych w plikach cookies m.in. w celach statystycznych oraz w celu dopasowania serwisu do indywidualnych potrzeb użytkownika. W programie służącym do obsługi internetu możesz zmienić ustawienia dotyczące akceptowania plików cookies. Korzystanie ze strony bez zmiany ustawień dotyczących plików cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia.

Zamknij