Olimpijczycy

Stankiewicz Tomasz

Data ur.: 28 grudnia 1902, Warszawa

Wzrost/Waga: 186 cm / 80 kg

Klub: WTC

STANKIEWICZ TOMASZ (1902-1940)

handlowiec, czołowy torowiec pierwszej połowy lat dwudziestych, medalista olimpijski z 1924 roku.

Urodzony 28 grudnia 1902 w Warszawie, pojawił się na Dynasach (mekka  stołecznego kolarstwa) jako 19-letni gimnazjalista (szkoła handlowa) i wniósł do treningu reprezentantów WTC sporo spontaniczności i "ducha przyspieszonej rywalizacji" (od razu chciał wygrywać). Był świetnie zbudowanym chłopcem (186 cm i 80 kg), nadawał się do przysłowiowego "tańca i różańca" (szalał na torze, ale także tańczył do rana na balach), toteż starszyzna klubowa orzekła, że "z Tomasza będą jeszcze ludzie". Szybko przeszedł do klasy drugiej, wygrał w niej wszystkie wyścigi (1922) i awansował do ekstraklasy. W dalszych latach krótkiej sportowej kariery (1923-1925) należał już do najlepszych.

Na krajowym podwórku wygrał "wszystko co można było wygrać": był mistrzem Polski (1923) w sprincie, mistrzem Warszawy, triumfatorem wyścigu o naramiennik WTC i tzw. wyścigu zamknięcia sezonu (najbardziej prestiżowe imprezy torowe). Pokonał też na Dynasach naszych gości, wielkich mistrzów toru, m. in. Włochów Boiocchiego i Bossiego oraz Francuza Galvainga. Zdobył liczne nagrody, wygrał kilka wyścigów w Oslo, odniósł sporo efektywnych zwycięstw we Francji i Afryce, których ukoronowaniem była Wielka Nagroda Oranu (1925). Ale oczywiście największym sportowym sukcesem Stankiewicza jest udział w historycznym wydarzeniu w dziejach polskiego kolarstwa i naszego olimpizmu, jakim było zdobycie pierwszego medalu (26-27 lipca 1924) dla biało-czerwonych barw.

W rok po igrzyskach Stankiewicz zakończył karierę sportową, podejmując pracę w branży automobilowej. Był kierownikiem działu sprzedaży firmy amerykańskiej Chryslera w Warszawie. Gdy wybuchła wojna otrzymał zadanie wyprowadzenia ze stolicy kilku samochodów. Dotarł z nim do Łucka i po różnego rodzaju przejściach (wkroczenie Armii Czerwonej) powrócił do Warszawy. W pierwszych dniach okupacji niemieckiej prowadził dorywczy handel. Przypadkowo aresztowany, miał przy sobie prasę podziemną. Przesłuchiwany na Pawiaku, dołączony został do wielkiego transportu więźniów (20/21 czerwca 1940) do Palmir, gdzie został rozstrzelany wraz  m.in. z Januszem Kusocińskim, Feliksem Żuberem i swoim kolegą z  WTC - Tadeuszem Bartodziejskim.

1924 Paryż: 4000 m. druż. (na dochodzenie) - w przedb. Polacy pokonali Łotwę w czasie 5.16,0, w ćwierćfin. przegrali z Belgią w czasie 5.16,8 (Belgia 5.12,2), ale zakwalifikowali się do półfinału z najlepszym czasem wśród pokonanych zespołów. W półfinale zwyciężyli Francję w czasie 5.18,0 (Francja - 5.19,6) a w finale ulegli  Włochom w czasie 5.23,0 (Włochy - 5.15,0 ) zdobywając srebrny medal. Partnerami Stankiewicza w drużynie byli: J. Lange, J. Łazarski i F. Szymczyk.

Bibl.: Bartoszewski, Pierścień, s. 89 i dalsze; Domańska, Pawiak, s. 68; Głuszek, Leksykon 1999, s. 330; Pawlak, Olimpijczycy, s. 240; Igrzyska stare, s. 118-119; Lis , Romantyczne, s. 189 (tu błędny rok urodzenia); Lis , Polscy medaliści , s. 327 (tu też błędny rok urodzenia 1899); Olszewicz , Lista strat , s. 259; Polakiewicz, Igrzyska, s. 360-361; Duński, Od Paryża, s. 849-850; Tuszyński, Księga, s. 269-271; Kronika sportu, s. 911; Tuszyński, Od Dynasów, s. 147 i dalsze; Tuszyński, 100 lat WTC, s. 5 i dalsze; Tuszyński, Złota księga, s. 39 i dalsze; MES, t. 2, s. 463.

« powrót do listy

Ważne: strona wykorzystuje pliki cookies.

Używamy informacji zapisanych w plikach cookies m.in. w celach statystycznych oraz w celu dopasowania serwisu do indywidualnych potrzeb użytkownika. W programie służącym do obsługi internetu możesz zmienić ustawienia dotyczące akceptowania plików cookies. Korzystanie ze strony bez zmiany ustawień dotyczących plików cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia.

Zamknij