Olimpijczycy

Stępień Piotr

Data ur.: 24 października 1963, Kamieńsk

Wzrost/Waga: 176 cm / 82 kg

Klub: RKS Radomsko, Legia Warszawa, Piotrcovia Piotrków Trybunalski

Trener: Wojciech Piasecki, Grzegorz Ludwig, Bolesław Dubicki, Andrzej Wojda, Stanisław Krzesiński, Ryszard Świerad

STĘPIEŃ PIOTR

ochroniarz, trener, zapaśnik (styl klasyczny) wagi średniej, wicemistrz olimpijski z Barcelony (1992).

Urodzony 24 października 1963 w Kamieńsku, woj. piotrkowskie, syn Witolda i Janiny Augustyniak, absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Warszawie (1986) i studiował w Instytucie Kultury Fizycznej poznańskiej AWF w Gorzowie Wlkp. Zapaśnik (176 cm, 82 kg) stylu klasycznego (wagi średniej 82 kg), reprezentant RKS Radomsko (1977-1982), Legii Warszawa (1983-1985) i Piotrcovii Piotrków Trybunalski (1985-1996) nad którego mistrzostwem sportowym pracowali trenerzy: Wojciech Piasecki (pierwszy trener), Grzegorz Ludwig i Bolesław Dubicki (klub) oraz Andrzej Wojda, Stanisław Krzesiński i Ryszard Świerad (reprezentacja). Powiedział kiedyś, że "miał szczęście do dobrych trenerów", ale w zasadzie "zaliczał się do szkoły Krzesińskiego".

3-krotny mistrz Polski (1991, 1995, 1996) i 3-krotny srebrny medalista ME (1987, 1989, 1991), był zawodnikiem o dobrych warunkach fizycznych, doskonałej technice, wielkiej ambicji, niezwykle pogodnym usposobieniu i życzliwym dla wszystkich charakterze. Przeszedł do historii zapasów jako jedyny zawodnik, który w turnieju mistrzostw świata w Warnie (1991) nie stracił ani jednego punktu technicznego, a mimo tego nie zdobył żadnego z medali. To dowód na to, co "potrafią" sędziowie w tej dyscyplinie sportu. Jeszcze w trakcie trwania kariery sportowej uzyskał uprawnienia instruktora zapaśnictwa, a po studiach trenera II kl. Od 1996 asystent trenera kadry olimpijskiej, trener ekipy olimpijskiej w Sydney (2000). Odznaczony m. in. srebrnym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe. 

*1992 Barcelona: styl klas., w. średnia 82 kg - w pierwszej kolejce wygrał 7:0 z E. Razzino (Włochy), w drugiej  zwyciężył 2:1 D. Turlijanowa (WNP), w trzeciej pokonał 8:1 D. Martinettiego (Szwajcaria), w czwartej wyciągnął wolny los, w piątej wygrał  3:0 z T. Niemi (Finlandia), a w finale przegrał na pkt. 1: 6 z P. Farkasem (Węgry), zdobywając srebrny medal.

Bibl.: Głuszek, Leksykon 1999, s. 333; Pawlak, Olimpijczycy, s. 244 (tu błędny rok urodzenia 1962); Staniszewski, Dzieje, s. 147; Kronika sportu, s. 1015; Godlewski, Olimpijskie turnieje, s. 107, 108, 177, 227, 237; Duński, Od Paryża, s. 859-860;  Lipski, MEZ (w przygotowaniu do druku); Archiwum IKF Gorzów Wlkp.;  Wywiad środowiskowy.

« powrót do listy

Ważne: strona wykorzystuje pliki cookies.

Używamy informacji zapisanych w plikach cookies m.in. w celach statystycznych oraz w celu dopasowania serwisu do indywidualnych potrzeb użytkownika. W programie służącym do obsługi internetu możesz zmienić ustawienia dotyczące akceptowania plików cookies. Korzystanie ze strony bez zmiany ustawień dotyczących plików cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia.

Zamknij