Olimpijczycy

Cofalik Andrzej Bogdan

Data ur.: 8 września 1968, Palowice

Wzrost/Waga: 170 cm / 80 kg

Klub: Górnik Czerwionka, Śląsk Tarnowskie Góry, Śląsk Wrocław, Odra Opole

Trener: Bolesław Palichleb, Tadeusz Psiuk, Zygmunt Smalcerz, Ryszard Szewczyk

COFALIK ANDRZEJ BOGDAN

COFALIK ANDRZEJ BOGDAN

elektromonter, trener, siłacz z Palowic, który zdobywając po 15 latach przerwy tytuł mistrza świata (1997), przypomniał o naszej dawnej potędze w tej dyscyplinie sportu, brązowy medalista olimpijski z Atlanty (1996).

Urodzony 8 września 1968 w Palowicach koło Żor w tradycyjnej górniczej rodzinie Bolesława (kopalnie Bolesław Śmiały i Makoszowy) i Hildegardy (Julii), w której z siedmiorga dzieci (Marian, Bogdan, Lidia, Hilary, Weronika, Andrzej, Monika) wszyscy czterej synowie uprawiali sport. Najstarszy Marian, który w rodzinie jako pierwszy rozpoczął przygodę ze sztangą, doszedł do tytułu wicemistrza świata i Europy wśród  juniorów (1976). Do podobnych zaszczytów nawiązał nieco później (1983) Hilary, Bogdan przerwał treningi, kiedy poświęcił się pracy misyjnej Świętej Rodziny w Papui Nowej Gwinei i dopiero najmłodszy Andrzej spełnił braterskie marzenia i zaspokoił rodzinne, sportowe ambicje. Absolwent Zawodowej Szkoły Górniczej (elektromonter), podnosił ciężary od 10 roku życia.

Zawodnik (170 cm, 80 kg) Górnika Czerwionka (1985-1993) i od 1994 Śląska Tarnowskie Góry (krótko reprezentował także barwy Śląska Wrocław i opolskiej Odry). Jego sportowe mistrzostwo (obok braci) doskonalili trenerzy: Bolesław Palichleb i Tadeusz Psiuk (kluby) oraz Zygmunt Smalcerz i Ryszard Szewczyk (kadra). Dzięki wrodzonej pracowitości i sumienności stosunkowo szybko awansował do krajowej czołówki, a w latach 1995-1997 (z 17 lat trwającej kariery sportowej) stał się najlepszym polskim sztangistą ostatniej dekady. Po zdobyciu srebrnego medalu ME 1995 (w. półciężka 83 kg) - 372,5 kg (167,5 + 205), wywalczył brązowy medal olimpijski w Atlancie 1996 (jako jedyny, ratując mocno nadwątlony prestiż polskiej sztangi).

W 1997 roku podczas MŚ w Chiang Mai w Tajlandii wywalczył złoty medal mistrza świata w. półciężkiej - 380,0 kg (172,5+207,5). Nie osiągnął  wprawdzie rewelacyjnego wyniku (zwłaszcza w preferowanym przez siebie podrzucie), ale wykonał sześć czystych podejść, demonstrując wielką taktyczną dojrzałość i przypominając światu, że polska sztanga jeszcze nie zginęła (był to bowiem pierwszy złoty medal mistrza świata zdobyty przez naszego reprezentanta od... 15 lat). Niestety, dalsza część kariery siłacza z Palowic (mistrz Polski w. średnia 75 kg w 1991) nie była już taka udana i panuje powszechna opinia, że nie wykorzystał on w pełni swojego talentu. Zakończył uprawianie sportu z powodu kontuzji. Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi. 

* 1992 Barcelona: w. półciężka 82,5 kg - 10. na 31 start. z wynikiem 350 kg: 160+190 (zw. P. Dimas Grecja - 370 kg: 167,5+202,5).
* 1996 Atlanta: w. półciężka 83 kg - 3. na 20 start. z wynikiem 372,5 kg: 170 +202,5 zdobywając brązowy medal (zw. P. Dimas Grecja - 392,5 kg: 180+212,5).

Bibl.: Głuszek, Leksykon 1999, s. 172; Pawlak, Olimpijczycy, s. 50; Klimontowicz, Ruch olimpijski, s. 53; Szyk, Polski sport ciężarowy, s. 44, 48, 55; Duński, Od Paryża, s. 120-121; Kronika Sportu, s. 980; uwaga: miejsce urodzenia i prawidłowa jego pisownia brzmi: Palowice koło Rybnika lub koło Żor.

« powrót do listy

Ważne: strona wykorzystuje pliki cookies.

Używamy informacji zapisanych w plikach cookies m.in. w celach statystycznych oraz w celu dopasowania serwisu do indywidualnych potrzeb użytkownika. W programie służącym do obsługi internetu możesz zmienić ustawienia dotyczące akceptowania plików cookies. Korzystanie ze strony bez zmiany ustawień dotyczących plików cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia.

Zamknij