Olimpijczycy

Gerutto Witold

Data ur.: 1 października 1912,

GERUTTO WITOLD (1912-1973)

ps. "Mefisto", prawnik, ekonomista, miotacz i wieloboista, olimpijczyk z Londynu (1948), zasłużony działacz i organizator polskiej lekkoatletyki w okresie powojennym.
Urodzony 1 października 1912 w Charbinie, w rodzinie urzędnika pocztowego Jana (pracował przy linii telefonicznej trans syberyjskiej) i Julii Kolendo. Powrócił wraz z rodzicami do Polski (1918) i zamieszkał w Grodnie, gdzie ukończył: szkołę powszechną (1923), Gimnazjum Humanistyczne im. A. Mickiewicza (1931) i  Dywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy Piechoty w 76 pp. (1933-1934). Studia prawnicze podjął w Wilnie (1934-1935) i zakończył je na Wydziale Prawa UW (1938) z tytułem: mgr prawa - ekonomista. Znakomite warunki fizyczne (194 cm, 87 kg ) i talent sprawiły, że już w gimnazjum startował  w wielu konkurencjach lekkoatletycznych, by w końcu wybrać wieloboje (specjalność - rzuty). W pierwszej części kariery zawodniczej (międzywojennej) reprezentował barwy: Cresovii Grodno (1930-1934), AZS Wilno (1935) i Warszawianki (1936-1939). 7-krotny reprezentant Polski w meczach międzypaństwowych 1936-1939 (19 startów, 6 zwycięstw indywidualnych), 9-krotny mistrz kraju: w skoku wzwyż (1936, 1939), pchnięciu kulą (1936-1938), rzucie dyskiem (1936, 1937), rzucie oszczepem (1938) i 10-boju (1937). Uczestnik mistrzostw Europy w Paryżu (1938), gdzie odniósł swój największy sukces zdobywając w 10-boju tytuł wicemistrzowski (7006 pkt.). Wynik ten był rekordem Polski i życiowym Gerutty.  Pozostałe najlepsze wyniki tego zawodnika: 110 m pł. - 16.0 (7 maja 1939 Warszawa), wzwyż - 1.86 (18 sierpnia 1935 Budapeszt), tyczka - 3.50 (5 września 1938 Paryż ), w dal - 6.89 (18 czerwca 1939 Warszawa), kula - 16.02 (8 czerwca 1939 Łódź ), dysk - 45.82 (26 kwietnia 1936 Warszawa), oszczep - 60.90 (2 października 1949 Poznań). Okres okupacji  spędził w Warszawie, gdzie zawarł związek małżeński (4.04.1941) z Barbarą  Jemielewską (lekarz stomatolog) z którą miał dwoje dzieci: Bognę (1942) i Mikołaja (1946). W czasie Powstania Warszawskiego wywieziony do Rzeszy (pracował w fabryce Zeissa jako "mechanik precyzyjny"). Po powrocie do kraju (1.10.1945) natychmiast włączył się w nurt odbudowy. Był jednym z pierwszych, którzy organizowali sport na  zgliszczach Warszawy. Zawodnik i organizator klubu sportowego BOS (1945), a później także stołecznych klubów: Syreny (1946-1948) i Ogniwa (1949-1952). 8-krotny mistrz Polski: wzwyż (1945), kuli (1945, 1946), w dysku (1945, 1946) i oszczepie (1946-1948) i 6-krotny mistrz kraju w hali (wzwyż -1938, 1946, kula - 1938, 1939, 1946, kula oburącz - 1938). Uczestnik mistrzostw Europy w Oslo (1946). Po zakończeniu kariery zawodniczej (w 1949 ukończył kurs trenerski  weryfikacyjno - unifikacyjny w Warszawie prowadzony przez Maurice Baqueta, b. trenera polskich lekkoatletów w latach dwudziestych), rozpoczął szeroko zakrojoną działalność społeczną w ruchu sportowym, początkowo w Ogniwie i CRZZ, a później w PZLA, PKOl i GKKF i T oraz na arenie międzynarodowej. Należał do ścisłego grona twórców potęgi polskiej lekkoatletyki po wojnie. Teoretyk i praktyk - szkoleniowiec (m. in. animator kariery sportowej A. Sosgórnika, E. Piątkowskiego, W. Komara). Wiceprezes PZLA, najpierw do spraw organizacyjnych, a potem sportowych, wreszcie prezes (1967-1968) PZLA. Od 1958 członek Komisji Technicznej IAFF, od 1965 członek Komitetu Europejskiego IAFF, a następnie członek Rady EAA. Jako wieloletni członek kierownictwa Centrali Przemysłowo-Handlowej "INCO" dbał  również o rozwój sportu pracowniczego i rekreacji fizycznej na terenie zakładów pracy. Był współtwórcą zakładowego KS "Maraton" oraz współorganizatorem Międzyzakładowych Spartakiad Pracowników  Stowarzyszenia PAX i Zjednoczonych Zespołów Gospodarczych. Za wybitną działalność w rozwoju sportu był wyróżniony m. in. tytułem Zasłużonego Działacza Kultury Fizycznej oraz Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim OOP. Dotknięty nieuleczalną chorobą zmarł w Konstancinie 13 października 1973 i pochowany został na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach w Warszawie.

Bibl.: Słownik WF, 1976, z. 1, s. 121-123 (Maria Rotkiewicz); Głuszek, Leksykon 1999, s. 195-196; Pawlak, Olimpijczycy, s. 78-79; Gerutto W., Mój występ paryski, "Rocznik PZLA", 1965 , s. 35 - 38; Mulak J., Na kanwie trzydziestolecia. Ludzie i  problemy. "Rocznik PZLA" , 1974 , s. 30-72; Łojewski , Mecze mężczyzn, s. 40, 319; Rynkowski, Osiągnięcia, Wyniki MP, s. 59 , 63, 67, 70;  MP mężczyzn 1945-2001 (oprac. PZLA niepubl.); Wyniki HMP 1933-2002 ( oprac. niepubl.); Mistrovstvi Evropy 1934-1974, s. 120 , 138, 139; Kurzyński, Osiągnięcia, Bilans , s. 100 , 105, 106, 108, 110, 111; Od Adamczaka do Zasłony (oprac. niepubl.); Kurzyński  Indeks LA 1945-1956 (oprac. niepubl.); Encyklopedia (Statystyczna) LA, s. 109 , 131, 154, 156, 157; MES, t. 1, s. 175; zur Megede, Die Geschichte der olympischen Leichtathletik, t. 2, s. 37 , 41-42; CAW: AP 1272/ 67/571.
*1948 Londyn: kula - 10 m. w finale na 12 start. z wynikiem 14.37 (zw. Amerykanin W. Thompson - 17.12; 10-bój - 19 m. na 28 start. z wynikiem 6106 (zw. Amerykanin R. Mathias - 7139). Wyniki ind. Gerutty: 100 m - 12.1, w dal - 5.90, kula - 14.53, wzwyż - 1.70, 400 m - 55.4, 110 m pł - 17.0, dysk - 41.78, tyczka - 3.00, oszczep - 51.05 , 1500 m - 5.17.8.

« powrót do listy

Ważne: strona wykorzystuje pliki cookies.

Używamy informacji zapisanych w plikach cookies m.in. w celach statystycznych oraz w celu dopasowania serwisu do indywidualnych potrzeb użytkownika. W programie służącym do obsługi internetu możesz zmienić ustawienia dotyczące akceptowania plików cookies. Korzystanie ze strony bez zmiany ustawień dotyczących plików cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia.

Zamknij