Olimpijczycy

Grocholska - Kurkowiak Barbara

Data ur.: 24 sierpnia 1927,

GROCHOLSKA - KURKOWIAK BARBARA

ps. "Kuczerawa", uczestniczka Powstania Warszawskiego (1944), narciarka - alpejka, 25-krotna mistrzyni Polski, uczestniczka ZIO w Oslo (1952) i Cortina d'Ampezzo (1956), poetka.

Urodzona 24 sierpnia 1927 w Falentach koło Warszawy w licznej (dziewięcioro rodzeństwa) patriotycznej rodzinie Adama Remigiusza Grocholskiego (wówczas majora 1 psk, później pułkownika, jednego z adiutantów J. Piłsudskiego) i Barbary z Czetwertyńskich. Absolwentka (mała matura) tajnych kompletów u sióstr Niepokalanek w Warszawie (1942) i Liceum Gospodarczego w Kuźnicach (1947). Narciarka (169 cm, 54 kg), specjalistka w konkurencjach alpejskich, reprezentantka SNPTT Zakopane (1946-1950), WKS Legii (1951-1961), WKN Warszawa (1962-1965) i Startu Zakopane (1966-1968), podopieczna trenerów: Jana Lipowskiego, Stefana Dziedzica i Tomasza Gluzińskiego. Uczestniczka Powstania Warszawskiego (w konspiracji wraz z ojcem i trzema braćmi), sanitariuszka (ps. "Kuczerawa"), po wojnie ze względu na stan zdrowia (astma oskrzelowa) przyjechała do Zakopanego (tu była rodzina) i oczarowana górami, za namową dr Oszackiego i Stefan Dziedzica pokochała także narty). Otrzymała świadectwo dojrzałości i zadebiutowała w zawodach o Puchar Kolei Linowych (1948). Zajmując trzecie miejsce, została od razu zauważona przez fachowców i dziennikarzy. Uznano ją za "wybitny talent zjazdowy". Mógł dziwić jedynie fakt, że ta "krucha dziewczyna", romantyczka i entuzjastka Tatr, poetka, jeździła bardzo odważnie, reprezentowała "męski styl jazdy" i wręcz uwielbiała szybkość. Dwa lata później rozpoczęła karierę międzynarodową jako reprezentantka Polski. Była zawodniczką znakomitą (o czym świadczą wyniki), ale stan zdrowia (ataki astmy), częste kontuzje, słaba odporność psychiczna i stres który działał wręcz paraliżująco (głównie podczas prestiżowych zawodów poza granicami kraju), nie pozwoliły jej zdobywać medali na MŚ i IO. Stała się natomiast absolutną rekordzistką na krajowym podwórku. Tytuły mistrzyni Polski zdobyła 25-krotnie: w biegu zjazdowym (1951, 1955, 1956, 1957, 1959, 1961, 1963, 1965), slalomie (1953, 1958, 1960-1963), slalomie gigancie (1956-1958, 1960, 1963), slalomie gigancie rozegranym zamiast zjazdu (1968) i kombinacji alpejskiej (1951, 1956, 1961, 1963, 1965). 6-krotna wicemistrzyni kraju w zjeździe (1950, 1953), slalomie (1956-1957) i kombinacji (1958, 1974). Uczestniczka MŚ (1958 Badgastein - 17 m. w slalomie), trzykrotnie zdobywała medale w Akademickich Mistrzostwach Świata 1951 Poiana: 1 m. (zjazd), 2 m. (slalom); 1953 Semmering: 3 m. (slalom gigant). 2-krotna triumfatorka zawodów o Wielką Nagrodę Słowacji w slalomie gigancie (1956) i slalomie (1958). Zdobywczyni 4 miejsca w zawodach w Grindelwald (1957 - slalom). Także 9-krotna zwyciężczyni Memoriału B. Czecha i H. Marusarzówny w latach 1950-1960. Tuż przed zakończeniem kariery sportowej (1968) poświęciła się pracy szkoleniowej (od 1967) kończąc studia trenerskie w krakowskiej WSWF (działała głównie z młodzieżą szkół podstawowych będąc dla niej nie tylko nauczycielem zjazdów, ale także wychowawcą). Działaczka ruchu olimpijskiego (od 1999 członek zarządu Małopolskiej Rady Olimpijskiej w Krakowie). Poetka, autorka tomiku wierszy "Pod otwartym niebem" (Warszawa, 1999), uhonorowana pierwszą nagrodą za pracę pt. "Slalom gigant" w konkursie na wspomnienia olimpijskie zorganizowane przez PKOl i Ministerstwo Kultury (1965). Zasłużona Mistrzyni Sportu. Małżonka Roberta Kurkowiaka, inżyniera architekta, zawodnika WKS Legia (1956) i matka czterech córek: Barbary (1957), Elżbiety (1958), Anny (1967) i Marii (1969). Wszystkie panie jeździły na nartach, ale nie osiągnęły wyników takich jak ich matka (tylko Elżbieta Kurkowiak ze Startu Zakopane zdobyła srebrny i brązowy medal MP - konkurencje alpejskie - w latach 1974 i 1973). Mieszka w Zakopanem.
   
Bibl.: Głuszek, Leksykon 1999, s. 203; Pawlak, Olimpijczycy, s. 87; MES, t. 1. S. 194; Zdebska, Mistrzowie nart, s. 62-67; Porada, Igrzyska, s. 833, 841; Fischer, Kronika, s. 204-206; Iskier przewodnik, s. 438;  Zieleśkiewicz, Encyklopedia, s. 72, 355 - 358; Szatkowski, 50 lat WKS Zakopane, s. 215-223; Grocholska-Kurkowiak  B., Pod otwartym niebiem, Warszawa 1999 (Wydawnictwo Heliodor).
*1952 Oslo: zjazd - 13 m. na 42 start. z czasem 1.54,1 (zw. Austriaczka T. Beiser -Jochum - 1.47,1); slalom spec. - 14 m. na 40 start. z czasem 2.20,3 (zw. Amerykanka A. Lawrence - 2.10,6); slalom gig. - zdyskwalifik. za ominięcie bramki.
*1956 Cortina  D'Ampezzo: zjazd - 17 m. na 47  start. z czasem 1.51,7 (zw. Szwajcarka M. Berthod - 1.40,7); slalom  gig. - 30 m. na 49 start. z czasem 2.05,5 (zw. O. Reicher, ORO/RFN - 1.56,5)

« powrót do listy

Ważne: strona wykorzystuje pliki cookies.

Używamy informacji zapisanych w plikach cookies m.in. w celach statystycznych oraz w celu dopasowania serwisu do indywidualnych potrzeb użytkownika. W programie służącym do obsługi internetu możesz zmienić ustawienia dotyczące akceptowania plików cookies. Korzystanie ze strony bez zmiany ustawień dotyczących plików cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia.

Zamknij