Centrum Olimpijskie

Nowa siedziba Polskiego Komitetu Olimpijskiego powstała w zielonym pasie na płaskim nabrzeżu Wisły, przy trasie szybkiego ruchu. Budynek ma szansę stać się pierwszą skuteczną próbą przybliżenia Warszawy do rzeki - przekroczona została nienaruszalna granica wyznaczona linią sześciopasmowej Wisłostrady. Dominujący nad otaczającym terenem obiekt sąsiaduje z fortyfikacjami Cytadeli Warszawskiej z jednej strony i Kępą Potocką z drugiej, a bezpośrednio z Klubem Sportowym Spójnia. W tym miejscu schodzą się przedwojenne założenia urbanistyczne i architektoniczne tak zwanego Żoliborza Dziennikarskiego i Oficerskiego.

Cały kompleks wyróżnia klarowna kompozycja przestrzenna - składa się on z budynku głównego o ekspresyjnej bryle oraz czterech biurowców, ściśle ze sobą powiązanych osią o kierunku wschód-zachód.
Siedziba PKOI-u ma sześć kondygnacji oraz poziom podziemny. Przesiąknięta jest symboliką idei olimpijskiej, formalnie wyrażoną w kształtach i funkcjach. Efektowny jest nie tylko kształt budynku wzniesionego na rzucie elipsy oraz przypominający znicz szyb windowy i imponujące zadaszenie, ale również detale głównego korpusu. Stalowy dach jest przecięty szklanym szybem, stojącym niezależnie od głównej bryły. Oświetlenie zainstalowane w górnej jego części jednoznacznie nawiązuje do znicza olimpijskiego. Przeszklony pas dwupoziomowego holu wejściowego, podobnie jak rozłożyste na dwanaście metrów skrzydła dachu, zdają się podrywać budynek do góry. Na frontonie umieszczono motyw olimpijskich kół, obecny również we wnętrzu. Na poziomie -1, powiązanym bezpośrednio z holem, przewidziano sklepy z pamiątkami sportowymi oraz księgarnię tematyczną. Na parterze, oprócz strefy wejścia z szerokimi, kamiennymi schodami i drewnianymi drzwiami, znajdują się sale konferencyjne, mogące pomieścić kilkaset osób. Czarny sufit, szare betonowe ściany trzonów komunikacyjnych, podłoga z szarego dolomitu - wszystko zostało przecięte dynamiczną wstęgą rampy-bieżni w kolorze mocnej tatlinowskiej czerwieni. Ta serpentyna stanowi wejście do Muzeum Sportu, usytuowanego na drugiej i trzeciej kondygnacji. Znajdują się tu zarówno ekspozycje stałe, prezentujące osiągnięcia polskich sportowców, jak i wystawy czasowe.

Ekspozycja zbiorów Muzeum Sportu i Turystyki, będzie prezentowana w nowym budynku już na jesieni tego roku. W umieszczonej na trzecim piętrze małej sali projekcyjnej można oglądać programy sportowe oraz filmy, stanowiące uzupełnienie odbywających się imprez okolicznościowych. Na czwartej kondygnacji usytuowano pomieszczenia administracyjne, zaś na piątej biura Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Na ostatnim, szóstym piętrze znajduje się pomieszczenie klubowe oraz restauracja. Całość funkcjonalnie spina trzon z panoramicznymi windami, z których roztacza się rozległy widok na centrum Warszawy, oraz dwa wewnętrzne układy komunikacyjne. Parter, gdzie następuje rozdzielenie ruchu, oraz przestrzeń muzeum dostępne są dla wszystkich, natomiast pozostałe piętra tylko dla pracowników PKOI oraz ich gości. Siedziba PKOI-u to pomnik nowożytnej historii olimpijskiej. Ponad połowa jego powierzchni poświęcona została eksponowaniu historii i propagowaniu olimpizmu.

Każda z wydzielonych pod względem funkcjonalnym części budynku ma określony klimat. W holach umieszczono rzeźby o tematyce sportowej. Część muzealna i administracyjna, dzięki szarym ścianom i czarnym sufitom oraz podłodze z parkietu przemysłowego, stanowi stylistyczną kontynuację strefy wejścia. Ostatnią, klubową kondygnację charakteryzuje tradycyjna modernistyczna stylistyka z jasnobeżową i szarą kolorystyką, drewnianymi wykończeniami i dopracowanymi detalami, między innymi kominkiem obłożonym barwionym na ciemny brąz dębem. Zaskakujący jest natomiast wystrój kondygnacji biurowej, wyposażonej między innymi w meble Vitry. Minimalistyczne, aerodynamiczne formy z użyciem takich syntetycznych wykończeń jak jasnoszare linoleum, co prawda nawiązują do kształtu budynku, jednak zdecydowanie łamią przyjętą przez autora konwencję stylistyczną nawiązującą do podstawowych kanonów modernizmu oraz tendencję do stosowania naturalnych materiałów. Charakterystyczne w projekcie wnętrz jest konsekwentne oddzielanie dwóch różnych sąsiadujących ze sobą materiałów poprzez swego rodzaju trochilus - pozostawienie przerw technologicznych w surowym betonie lub użycie ceowników ze stali nierdzewnej. W wyniku tego na przykład drewniana czy kamienna podłoga nie styka się bezpośrednio z betonową lub gipsową ścianą. Teren wokół obiektu został starannie zaprojektowany. Tworzy go ogród, który w pełni efektowny będzie za kilka lat, oraz kompozycja wodna, podkreślona drewnianymi kładkami. Woda tryskająca z fontanny umieszczonej przy głównym wejściu zalewa szklany dach holu windowego podziemnej części, by na koniec wypełnić minifosę wokół budynku.

Podstawowe dane o projekcie:

LOKALIZACJA: Warszawa, ul. Wybrzeże Gdyńskie 4
PROJEKT: Kulczyński Architekt SP. z o.o
Arch. Bogdan Kulczyński
Arch. Paweł Pyłka
Arch. Radosław Sojka
INWESTOR: Polski Komitet Olimpijski
REALIZACJA: Echo Investment S.A.
POWIERZCHNIA CAŁKOWITA: ok. 6.500 mkw.+ parking

Sponsor Strategiczny

Sponsor Generalny

Sponsorzy

Sponsor Kolekcji
Olimpijskiej

Główny Partner Medyczny

Partnerzy

Ważne: strona wykorzystuje pliki cookies.

Używamy informacji zapisanych w plikach cookies m.in. w celach statystycznych oraz w celu dopasowania serwisu do indywidualnych potrzeb użytkownika. W programie służącym do obsługi internetu możesz zmienić ustawienia dotyczące akceptowania plików cookies. Korzystanie ze strony bez zmiany ustawień dotyczących plików cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia.

Zamknij