- Vancouver 2010
- Turyn 2006
- Salt Lake City 2002
- Nagano 1998
- Lillehammer 1994
- Albertville 1992
- Calgary 1988
- Sarajewo 1984
- Lake Placid 1980
- Innsbruck 1976
- Sapporo 1972
- Grenoble 1968
- Innsbruck 1964
- Squaw Valley 1960
- Cortina d' Ampezzo 1956
- Oslo 1952
- St. Moritz 1948
- Garmisch Partenkirchen 1936
- Lake Placid 1932
- St. Moritz 1928
- Chamonix 1924
Lista sponsorów
Opis
- Reprezentacje wystawiło 30 narodowych komitetów olimpijskich
- Rozegrano 22 konkurencje
- W igrzyskach udział wzięło 694 sportowców, 585 mężczyzn i 109 kobiet
- Igrzyska otworzyła księżniczka norweska Ragnhilda
- Znicz zapalił Eigil Nansen, wnuk Fridtjofa
Z Helsinek do Norwegii, kolebki sportów zimowych, nie jest daleko. W ciężkich latach powojennych kraje skandynawskie wzięły na siebie ciężar organizacji igrzysk zimowych i była to organizacja sprawna. Dla gospodarzy bohaterami igrzysk zostali: łyżwiarz szybki Hjalmar Andersen, który wręcz zdeklasował konkurentów i z ogromną przewagą wygrał biegi na 1500, 5000 i 10000 m oraz narciarz Stein Eriksen, który jako pierwszy zawodnik spoza krajów alpejskich zwyciężył w konkurencji zjazdowej, slalomie gigancie.

Gigant zresztą również po raz pierwszy pojawił się w programie zawodów olimpijskich. Takich, po raz pierwszy rozgrywanych konkurencji było na tych igrzyskach więcej. Łyżwiarz figurowy Dick Button (USA), ten sam, który w Helsinkach z powodzeniem wykonał podwójnego axla, tym razem spróbował potrójnego toe-loopa. I choć go podparł, zszokowani sędziowie i tym razem przyznali mu złoty medal.
Po raz pierwszy w biegu narciarskim wystartowały kobiety. Na dystansie 10 km zwyciężyła Finka Lydia Wideman. W turnieju hokejowym tytuł po raz piąty przypadł drużynie Kanady.
Honoru Polaków na igrzyskach w Oslo bronili hokeiści, którzy zajęli punktowane 6. miejsce.




