Strona główna >> Igrzyska >> Letnie >> Montreal 1976

Opis

  • Reprezentacje wystawiły 92 narodowe komitety olimpijskie.
  • Rozegrano 198 konkurencji w 21 dyscyplinach.
  • W igrzyskach udział wzięło 6028 sportowców, 4781 mężczyzn i 1247 kobiet.
  • Igrzyska otworzyła królowa Elżbieta II.
  • Przyrzeczenie złożył lekkoatleta Pierre St. John.
  • Znicz zapaliły lekkoatletki Sandra Henderson i Stephane Prefontaine.

    • To był początek serii bojkotów, które poważnie zagroziły igrzyskom. Do Montrealu nie przyjechało lub opuściło go w trakcie trwania zawodów 28 ekip narodowych. Zaczęły się one z udziałem 92 reprezentacji, skończyły przy obecności 88. Przyczyną były protesty państw afrykańskich przeciw apartheidowi i kontaktom ekipy Nowej Zelandii z rasistowską RPA.

    Wielką gwiazdą igrzysk była rumuńska gimnastyczka Nadia Comaneci. 15-latka, która zdobyła 3 złote medale i otrzymała od sędziów siedem "not doskonałości" - 10 punktów. Młoda Rumunka przyćmiła zdecydowanie swą popularnością zdobywcę siedmiu krążków (czterech złotych) w gimnastyce Rosjanina Nikołaja Andrianowa i NRD-owską "pływaczkę z probówki" Kornelię Ender, która sięgnęła po cztery tytuły mistrzyni olimpijskiej.

    Wielokrotnych medalistów było więcej, swoje trzecie z kolei złoto w konkursie trójskoku wywalczył Wiktor Saniejew. Także trzeci złoty medal w skokach z wieży otrzymał Klaus Dibiasi. To były dla Włocha czwarte już igrzyska, rozpoczął od Tokio, gdzie zdobył dwa medale srebrne, w skokach z wieży i z trampoliny. Potem już specjalizował się wyłącznie w skokach z wieży. Powszechnie zachwycano się wyczynem Kubańczyka Alberto Juantoreny, który jako pierwszy biegacz wywalczył na tych samych igrzyskach prymat w biegach na 400 i 800 m. A także powtórzonym dubletem Fina Lasse Virena w biegach na 5 i 10 km.

    Rzut oszczepem wygrał Węgier Miklos Nemeth, syn Imre Nemetha, który w tej samej konkurencji triumfował na igrzyskach londyńskich w roku 1948. Wcześniej nigdy syn złotego medalisty nie powtórzył sukcesu ojca.

    W tej plejadzie były i polskie gwiazdy. Przede wszystkim Irena Szewińska, która sięgnęła po swój siódmy medal wygrywając z rekordem świata bieg na 400 m. Również młody skoczek wzwyż Jacek Wszoła i tyczkarz Tadeusz Ślusarski, bokser Jerzy Rybicki, zapaśnik Kazimierz Lipień i pięcioboista Janusz Peciak fetowani byli za złote wyczyny. Wszystko jednak przewyższył entuzjazm jaki towarzyszył wspaniałej grze siatkarzy z zespołu Huberta Wagnera, którzy po dramatycznym turnieju pokonali w finale ekipę ZSRR. Za "porażkę" uznano srebrny medal piłkarzy, którzy w finałowym meczu ulegli NRD.

    Zdobyliśmy i ósmy złoty medal, lecz ciężarowiec Zbigniew Kaczmarek został zdyskwalifikowany. Podczas igrzysk przeprowadzono 2000 testów antydopingowych, przyłapano 11 sportowców stosujących niedozwolone wspomaganie. W tej liczbie 8 ciężarowców, jednym z nich był właśnie Polak.

    Nawet jednak po odliczeniu tego krążka, bilans ekipy polskiej był imponujący: 26 medali, 7 złotych, 6 srebrnych 13 brązowych. Okropny pech prześladował za to Kanadyjczyków, wywalczyli 5 srebrnych, 6 brązowych i... żadnego złotego medalu. To jedyny przypadek w historii igrzysk, by gospodarze nie zdobyli ani jednego pierwszego miejsca.

    W Montrealu po raz pierwszy sportowcy z krajów "obozu socjalizmu" zdobyli więcej niż połowę z ogólnej medalowej puli. Polityka "państwowego amatorstwa" oparta, zwłaszcza w NRD i ZSRR na rozbudowanym systemie selekcji zawodników i wsparciu szkolenia farmakologicznym dopingiem, przynosiła efekty. W olimpijskiej konfrontacji Wschód - Zachód, Wschód brał górę.